ಒ೦ದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಹಿ೦ದಿನ ತನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಯಿ೦ದ ಇ೦ದಿಗೂ ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯ೦ತ ಓದುಗರನ್ನು ಬೆರಗು ಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವ ಲೇಖಕಿ ಜಪಾನಿನ ಸೆಯಿ ಶೋನಗೊನ್. ಇವಳ
ಮಕೂರ ನೋ ಸೊಶಿ' ಅ೦ದರೆ ಪಿಲ್ಲೋ ಬುಕ್.... ಅವಳು ಹತ್ತಾರು ವರ್ಷಗಳು ಜಪಾನಿನ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಞಿ ಸಡಾಕೋ ಸಹಾಯಕಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ದಿನಾ ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವ ಮೊದಲು ಗುರುತು ಹಾಕಿದ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳನ್ನು ಒಳಗೊ೦ಡಿವೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ತು೦ಬಾ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿರುವುದು ಅವಳು ಹಾಕಿರುವ ಪಟ್ಟಿಗಳು. ಅ ಪಟ್ಟಿಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವ, ಮುಜುಗರ ಪಡಿಸುವ , ಹಿ೦ಸೆಯಾಗುವ ,ಸ೦ಕೋಚ ಹುಟ್ಟಿಸುವ, ರೊಚ್ಚಿಗೆಬ್ಬಿಸುವ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳೂ ಸೇರಿವೆ. ಇದೆಲ್ಲಾ ಓದಿದಾಗ ಆಗ ಉತ್ತು೦ಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಜಪಾನಿನ ಹೇಯನ್ ಸ೦ಸ್ಕೃತಿಯ ಪೂರ್ಣಚಿತ್ರ ಬಿ೦ಬಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಹತ್ತನೇ ಶತಮಾನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಜಪಾನಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿದ್ದ ಮೌಲ್ಯಗಳು, ಅರಮನೆಯ ಆಗು ಹೋಗುಗಳು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ನಡವಳಿಕೆಗಳು, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗಿದ್ದ ಸ್ಥಾನ, ರಾಜಮನೆತನದವರ ಠೀವಿ, ಅವರ ಅಲ೦ಕಾರ, ಅಲ್ಲದೆ ಸುತ್ತುವರಿದ ಸು೦ದರ ನಿಸರ್ಗ, ಬದಲಾಗುವ ಋತುಮಾನಗಳು ತರುವ ಖುಶಿ, ದುಗುಡ, ಉಲ್ಲಾಸ, ಎಲ್ಲದರ ಬಗ್ಗೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಿವರಗಳು ಇಲ್ಲಿವೆ. ಜೊತೆಗೆ ಅವಳಿಗೆ ಮೇಲುವರ್ಗದವರನ್ನು ಕ೦ಡರೆ ಇರುವ ಗೌರವ, ತನ್ನ ಒಡತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಆರಾಧಕ ಭಾವ ಅಲ್ಲದೆ ಕೆಳವರ್ಗದ ಜನ, ಸಮಾನ್ಯ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಕ೦ಡರೆ ಇರುವ ಅಸಹನೆ, ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ಪಾಲಿಸಲೇಬೇಕಿದ್ದ ಸಾಮಾಜಿಕ ನಡವಳಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಇದ್ದ ನ೦ಬಿಕೆ ಕೂಡಾ ಅವಳ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡಿ ಬ೦ದಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಚುರುಕಾದ, ಉತ್ಸಾಹಿಯಾದ, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸ೦ವೇದನೆಯ ಹುಡುಗಿಯ ಅ೦ತರ೦ಗ ತೆರೆದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅವಳೇ ಹೇಳುವ೦ತೆ ನಾನು ಕ೦ಡದ್ದೆಲ್ಲವನ್ನೂ, ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದೆನ್ನೀಲ್ಲವನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ಸುರಿದಿದ್ದೇನೆ. ಲವಲವಿಕೆ, ನವಿರಾದ ಹಾಸ್ಯಪ್ರಜ್ನೆ, ಚಕಿತ ಗೊಳಿಸುವ ವಿವರಗಳು, ಸರಳ ಶೈಲಿ ಇವಳ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಆಧುನಿಕ ಟಚ್ ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಅದನ್ನು ಓದುತ್ತಾ ಹೋದ೦ತೆ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಹಿ೦ದಿನದು ಎ೦ದು ಅನ್ನಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ!

ಕನ್ನಡದ ಲೇಖಕಿ ಉಮಾರಾವ್ ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಭಾನುವಾರಗಳಂದು ಈ ಡೈರಿಯ ಪುಟಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗಿರುತ್ತಾರೆ.

ಸೆಯಿ ಶೋನಗೊನ್ ಕುರಿತು

ಸೆಯಿ ಶೋನಗೊನ್ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದಾಗ ಇವಳಿಗೆ ೨೭ ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಾಗಿತ್ತೆ೦ದೂ, ಇವಳ ಒಡತಿಗೆ ೧೭ ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಾಗಿತ್ತೆ೦ದೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಇವಳ ಬರಹಗಳನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಇವಳು ಇನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕ ( ೧೫-೧೬ ವರ್ಷದ) ಹುಡುಗಿಯೇನೋ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ!

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಆದರೂ, ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದಿರುವುದು ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ. ಅವಳು ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ೯೬೫/೯೬೬ ರ ಇಸವಿಯಲ್ಲಿ. ತ೦ದೆ ಕಿಯೊವಾರಾ ನೋ ಮೋಟೋಸುಕೆ ದೊಡ್ಡ ವಿದ್ವಾ೦ಸ, ಕವಿ. ಸೆಯಿ ಶೋನಗೊನ್ ಅವಳ ಹೆಸರಲ್ಲ. ಸೆಯಿ ಎನ್ನುವುದು ಅವಳು ಹುಟ್ಟಿದ ಕಿಯೋವಾರಾ ಕುಟು೦ಬದ ಹೆಸರು. ಶೋನಗೊನ್ ಎನ್ನುವುದು ಅವಳು ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿದ್ದ ಹುದ್ದೆಯ ಸೂಚಕ. ಅವಳ ಹೆಸರು ನಾಗಿಕೊ ಇರಬಹುದು ಎ೦ದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಅವಳಿಗೆ ಹಲವಾರು ಗೆಳೆಯರಿದ್ದರು, ಒ೦ದು ಗ೦ಡುಮಗುವೂ ಇತ್ತೆ೦ದು ಪ್ರತೀತಿಯಿದ್ದರೂ ಅವಳಿಗೆ ಮದುವೆಯಾಗಿತ್ತೇ ಎನ್ನುವುದು ತಿಳಿದುಬ೦ದಿಲ್ಲ.

ಇವಳ 'ಪಿಲ್ಲೋ ಬುಕ್` ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ಬಗೆಯೂ ಒ೦ದು ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರವಾದ ಕತೆ ಇದೆ.
ಒ೦ದು ದಿನ ಅಲ್ಲಿನ ಮ೦ತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದ ಕೋರೆಚಿಕಾ ನೋಟ್ ಬುಕ್ಕುಗಳ ಕ೦ತೆಯೊದನ್ನು ತ೦ದು ಸಾಮ್ರಾಜ್ಞಿಯ ಎದುರು ಇಟ್ಟು ಇದನ್ನೇನು ಮಾಡಲಿ, ಮಹಾರಾಜರು ಇತಿಹಾಸ ತಜ್ಞರ ದಾಖಲೆಗಳ ಪ್ರತಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ಆಗಲೇ ಏರ್ಪಾಟು ಮಾಡಿ ಆಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ಎ೦ದು ಕೇಳಿದರು. ಆಗ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಞಿಯವರು ನನ್ನ ಸಲಹೆ ಕೇಳಿದರು. ನೀವು ಒಪ್ಪಿದರೆ, ನಾನದನ್ನು ತಲೆದಿ೦ಬು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಎ೦ದು ಹೇಳಿದೆ. ಆಗ ಅವರು ಸರಿ, ನೀನದನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೋ ಎ೦ದು ನಕ್ಕರು. ನನಗೆ ಅಷ್ಟೊ೦ದು ಕಾಗದ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು! ನಾನು ಆಗ ಆ ಕ೦ತೆಯನ್ನು ನನ್ನ ತಲೆದಿ೦ಬಾಗಿದ್ದ ಮರದ ದಿ೦ಬಿನ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ದಿನಾ ಏನಾದರೂ ಬರೆಯತೊಡಗಿದೆ. ನನ್ನ ದಿನಚರಿ, ನನಗಿಷ್ಟವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಮತ್ತು ಘಟನೆಗಳು, ನನ್ನ ಕನಸುಗಳು, ಕವಿತೆಗಳು...ಹೀಗೆ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ವಿವರಗಳ ಸಹಿತ ಅ ಖಾಲಿ ಹಾಳೆಗಳನ್ನು ತು೦ಬುತ್ತಾ ಹೋದೆ

ಈ ಕತೆ ನಿಜವೋ ಅಥವಾ ಅಮೇಲೆ ಯಾರಾದರೂ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ್ದೊ ಎನ್ನುವುದರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಇನ್ನೂ ಚರ್ಚೆಯಾಗುತ್ತಲೇ ಇದೆ!

ಆಯ್ದ ಭಾಗಗಳು

ನನ್ನ ಮೊದಲ ದಿನ
ನಾನು ಮೊದಲನೆಯ ದಿನ ಅರಮನೆಗೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ, ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೂ ನೋಡಿ ನನಗೆ ಗರ ಬಡಿದ೦ತೆ ಆಗಿಹೋಯಿತು! ನಾನು ಎ೦ತಹ ಸ೦ಕೋಚದ ಮುದ್ದೆ ಆಗಿಬಿಟ್ಟೆನೆ೦ದರೆ
ಕೈ ಕಾಲು ಆಡದೆ ಹೋಯಿತು. ಅಳುವೇ ಬ೦ದು ಬಿಟ್ಟಿತು. ಹಾಗಾಗಿ ಕತ್ತಲಾಗುವವರೆಗೂ ಮಹಾರಾಣಿಯವರ ಎದುರು ಹೋಗುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಹೋದೆ. ಆಗಲೂ ನಾನು ಅಲ್ಲಿದ್ದ ೩ ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಪರದೆಯ ಹಿ೦ದೆ ಅವಿತಿಟ್ಟುಕೊ೦ಡಿದ್ದೆ!

ಒ೦ದು ದಿನ ಮಹಾರಾಣಿಯವರು ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತ೦ದು ನನಗೆ ತೋರಿಸಿದರು. ನನಗೋ ಕೈ ಚಾಚಿ ಅವುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲೂ ಆಗದಷ್ಟು ಸ೦ಕೋಚ. ಅವರು ಒ೦ದು ಚಿತ್ರದ ನ೦ತರ ಒ೦ದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾ, ಅದರ ಅರ್ಥವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾ ಹೋದರು. ಅಲ್ಲಿ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ದೀಪವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಳಗಡೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದರಿ೦ದ, ಆ ಚಿತ್ರಗಳು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕಾಣುವುದಕ್ಕಿ೦ತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದುವು. ಆ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಒ೦ದೊ೦ದು ಕೂದಲೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರು ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾ ಹೋದಾಗ ಅವರ ಕೈಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದೆ. ಅವು ತಿಳಿಗೆ೦ಪು ಹೂಗಳ೦ತೆ ತು೦ಬಾ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿದ್ದುವು. ಬೆರಗಾಗಿ ನಾನು ತಲೆ ಎತ್ತಿ ಅವರತ್ತ ದಿಟ್ಟಿಸಿದೆ. ಅಷ್ಟೊ೦ದು ಸೌ೦ದರ್ಯವನ್ನು ಎ೦ದೂ ನೋಡಿ ಅಭ್ಯಾಸವಿಲ್ಲದ ನಾನು, ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇ೦ಥಾ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೂ ಇರುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಎ೦ದು ಮಾರುಹೋದೆ.

ಕೊಳಲೂದುವ ಹುಡುಗ
ನನಗೆ ಕೊಳಲಿನ ದನಿ ತು೦ಬಾ ಇಷ್ಟ. ಮೊದಲು ಅದು ದೂರದಲ್ಲಿ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಮೀಪ ಬರುವುದು, ನುಡಿಸುತ್ತಿರುವವ ಹತ್ತಿರವಾದ೦ತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿ ನ೦ತರ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪವಾಗಿ ದೂರ ಹೋಗುವುದು ಎ೦ಥಾ ಅದ್ಭುತ ಅನುಭವ. ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ, ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ಹೋಗುವಾಗ ಯಾವಾಗಲೂ ಜೊತೆಗೆ ತನ್ನ ಕೊಳಲನ್ನು ತನ್ನ ನಿಲುವ೦ಗಿಯ ಸೊ೦ಟಪಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊ೦ಡು ಹೋಗುವ ತರುಣನೊಬ್ಬನ ಚಿತ್ರಕ್ಕಿ೦ತ ಅ೦ದವಾದದ್ದು ಮತ್ತೊ೦ದಿಲ್ಲ.

ನನಗೆ ತಿಳಿದಿರುವ ರಾಗಗಳನ್ನು ಕೊಳಲಿನಲ್ಲಿ ಕೇಳಲು ನನಗೆ ತು೦ಬಾ ಇಷ್ಟ. ಅದಕ್ಕಿ೦ತ ಮಧುರವಾದ ಅನುಭವವೆ೦ದರೆ, ಜೊತೆಗೆ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದ ಗೆಳೆಯ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ತನ್ನ ಕೊಳಲನ್ನು ನನ್ನ ತಲೆದಿ೦ಬಿನ ಪಕ್ಕವೇ ಮರೆತು ಹೋಗುವುದು. ಅದನ್ನು ವಾಪಸ್ಸು ಪಡೆಯಲು ಅವನು ತನ್ನ ದೂತನನ್ನು ಕಳಿಸಿದಾಗ, ನಾನು ಅದು ನಲುಗದ೦ತೆ ಹಗುರ ಕಾಗದದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿ ಅವನಿಗೆ ಕೊಡುವುದು. ಆಗ ಅದು ಮಾರನೆಯ ದಿನ ನಸುಕಿನಲ್ಲಿ ಬರೆದ ನಲುಮೆಯ ಪತ್ರದ೦ತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.

ತಲೆದಿ೦ಬಿನಡಿಯ ಡೈರಿಗಳು  ೨- ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಕ್ಕು

ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಬೆಕ್ಕಿಗೆ ಮಹಾರಾಜರು ಘನವಂತಿಕೆಯ ಕಿರೀಟ ನೀಡಿದ್ದರಲ್ಲದೆ ಲೇಡಿ ಮಯೋಬು ಎಂಬ ಬಿರುದನ್ನೂ ನೀಡಿದ್ದರು. ಮಯೋಬು ತುಂಬಾ ಚೆಲುವೆ.. ಹಾಗಾಗಿ ಮಹಾರಾಜರು ತುಂಬಾ ಗಮನ ಕೊಟ್ಟು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆದೇಶ ನೀಡಿದ್ದರು.

ಒಂದು ದಿನ ಮಯೋಬು ಹಾಗೇ ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತಾ ವರಾಂಡಾಕ್ಕೆ ಬಂದದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದ ಅವಳ ದಾದಿ ಉಮಾ `ಎಂಥಾ ತುಂಟಿ ನೀನು! ದಯವಿಟ್ಟು ಒಳಗೆ ಬರ್ತೀಯಾ?' ಎಂದು ಕೂಗು ಹಾಕಿದಳು. ಆದರೆ ಆ ಬೆಕ್ಕು ಅವಳಿಗೆ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಗಮನ ಕೊಡದೆ ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ತಾನು ಕೂತು ಬಿಸಿಲು ಕಾಯಿಸತೊಡಗಿತು. ಅದನ್ನು ಹೆದರಿಸೋಣವೆಂದು ಉಮಾ ಒಕೀನಾಮಾರೋ ಎಂಬ ಅರಮನೆಯ ನಾಯಿಯನ್ನು ಕರೆದಳು.

‘ಒಕೀನಾಮಾರೋ,ಎಲ್ಲಿದೀ ನೀನು! ಇಲ್ಲಿ ಬಾ. ಈ ಲೇಡಿ ಮಯೋಬುಗೆ ಕಚ್ಚು ' ಎಂದು ಕರೆದಳು. ಒಕೀನಾಮಾರೋ ಮೂರ್ಖನಂತೆ ಆಕೆ ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಜವೆಂದೇ ತಿಳಿದು ಅತ್ತ ಓಡಿಬಂದ. ಬೆಚ್ಚಿ ಹೆದರಿದ ಮಯೋಬು ಮಹಾರಾಜರ ಊಟದ ಮನೆಯ ಪರದೆಯ ಹಿಂದೆ ಓಡಿತು. ಅಚ್ಚರಿಗೊಂಡ ಮಹಾರಾಜರು ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಪರಿಚಾರಕರನ್ನು ಕರೆಸಿದರು. ಪರಿಚಾರಕ ಟಡಾಟಕ ಬಂದಾಗ ಒಕೀನಾಮಾರೋ ನನ್ನು ದಂಡಿಸಿ `ನಾಯಿಗಳ ದ್ವೀಪ'ಕ್ಕೆ ಅಟ್ಟಿಬಿಡಬೇಕೆಂದು ಆದೇಶ ನೀಡಿದರು. ಪರಿಚಾರಕರೆಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ನಾಯಿಯನ್ನು ಅಟ್ಟಾಡಿಸತೊಡಗಿದಾಗ ದೊಡ್ಡ ಗಲಭೆಯೇ ಆಯಿತು. ಮಹಾರಾಜರು ದಾದಿ ಉಮಾಳನ್ನು ಖಂಡಿಸಿ ‘ನಾವಿನ್ನು ಮಯೋಬುಗೆ ಹೊಸ ದಾದಿಯನ್ನು ನೇಮಿಸ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟರು. ‘ನೀನು ಅವಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಈಗ ನಮಗಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದಾಗ ಉಮಾ ಬಾಗಿ ವಂದಿಸಿದಳು. ನಂತರ ಅವಳೆಂದೂ ಮಹಾರಾಜರ ಎದುರಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.

ಮಹಾರಾಜರ ಕಾವಲುಗಾರರು ಒಕೀನಾಮಾರೋನನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅರಮನೆಯ ಪ್ರಾಂಗಣದಿಂದ ಓಡಿಸಿದರು. ಪಾಪ! ಎಷ್ಟು ಖುಶಿಯಾಗಿ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಓಡಾಡಿ ಕೊಂಡಿದ್ದ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ, ಮೂರನೆಯ ತಿಂಗಳ ಮೂರನೆಯ ದಿನ, ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಅವನನ್ನು ಅರಮನೆಯ ಮೈದಾನದ ಸುತ್ತ ಮೆರವಣಿಗೆ ಮಾಡಿದಾಗ, ಅವನ ತಲೆಮೇಲೆ ವಿಲ್ಲೋ ಎಲೆಗಳು, ಪೀಚ್ ಹೂಗಳ ಸುರಿಮಳೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು. ಎಷ್ಟೊಂದು ಚೆರ್ರಿ ಹೂಗಳ ಹಾರಗಳು ಅವನ ಕೊರಳ ಸುತ್ತ ಬಿದ್ದಿದ್ದುವು. ತನಗೆ ಇಂತಹ ದುಸ್ಥಿತಿ ಬರಬಹುದೆಂದು ಅವನಿಗೆ ಅಂದು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತೇ? ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ದುಃಖವಾಯಿತು. ಮಹಾರಾಣಿಯವರು ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ‘ಒಕೀನಾಮಾರೋ ಯಾವಾಗಲೂ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಕೂತಿರುತ್ತಿದ್ದ. ಈಗೆಷ್ಟು ಬಣಬಣ ಎನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ' ಎಂದು ಪರಿಚಾರಕಿಯೊಬ್ಬಳು ಅವನನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡಳು.

ಒಕೀನಾಮಾರೋನನ್ನು ಗಡೀಪಾರು ಮಾಡಿ ಕೆಲವು ದಿನಗಳಾಗಿತ್ತು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಸಮಯ. ಯಾವುದೋ ಒಂದು ನಾಯಿ ಹೆದರಿ ವಿಕಾರವಾಗಿ ಕಿರುಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ಕೇಳಿ ಬಂತು. ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆಯೆಂದು ನೋಡಲು ಬೇರೆಲ್ಲಾ ನಾಯಿಗಳೂ ಹೊರಗೋಡಿದುವು. ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅರಮನೆಯ ಶೌಚ ಗೃಹಗಳನ್ನು ಸ್ವಚ್ಚ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಹೆಂಗಸೊಬ್ಬಳು ಓಡಿ ಬಂದಳು. ‘ನೋಡೊಕಾಗೊಲ್ಲ ಇಬ್ಬರು ಪರಿಚಾರಕರು ಸೇರಿಕೊಂಡು ಒಂದು ನಾಯಿಗೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಖಂಡಿತ ಅವನನ್ನು ಕೊಂದು ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಗಡಿಪಾರು ಮಾಡಿದ ಮೇಲೂ ಮರಳಿ ಬಂದದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಈ ಶಿಕ್ಷೆ. ಟಡಾಟಕ, ಸಾನೆಫೂಸ ಸೇರಿ ಇಂಥಾ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ 'ಎಂದು ಗೋಳಾಡಿದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಹಿಂಸೆಗೆ ತುತ್ತಾಗಿದ್ದವನು ಒಕೀನಾಮಾರೋನೇ. ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಸಂಕಟವಾಯಿತು. ಅವರಿಗೆ ಹೊಡೆತ ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಹೇಳಲು ಒಬ್ಬ ಸೇವಕನನ್ನು ಕಳಿಸಿದೆ. ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕೂಗಾಟ ನಿಂತಿತ್ತು. ‘ಅವನು ಸತ್ತು ಹೋದ. ಅವನ ದೇಹವನ್ನು ಕಾವಲುಗಾರರು ಗೇಟಿನಾಚೆ ಎಸೆದು ಬಿಟ್ಟರು' ಎಂದು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸೇವಕ ಬಂದು ನನಗೆ ಹೇಳಿದ.

ಅಂದು ಸಂಜೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಒಕಿನಾಮಾರೋನ ಹಣೆಬರಹಕ್ಕೆ ಪೇಚಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದಾಗ ದರಿದ್ರ ನಾಯಿಯೊಂದು ಒಳಗೆ ನಡೆದು ಬಂದಿತು. ಅದರ ಮೈ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಭಯವಾಗುವಂತೆ ಊದಿಕೊಂಡಿತ್ತು. `ಅಯ್ಯೊ, ದೇವರೇ, ಇದು ಒಕಿನಾಮಾರೋ ಇರಬಹುದೇ? ಅವನಂತಹ ಇನ್ನೊಂದು ನಾಯಿಯನ್ನು ನಾವು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನೋಡಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಒಬ್ಬ ಪರಿಚಾರಕಿ ನುಡಿದಳು.

ನಾವದರ ಹೆಸರು ಹಿಡಿದು ಕರೆದಾಗ ಅ ನಾಯಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಾವು ಕೆಲವರು ಇದು ಒಕಿನಾಮಾರೋನೇ ಎಂದೆವು. ಕೆಲವರು ಅಲ್ಲ ಎಂದರು. ನಮ್ಮ ಚರ್ಚೆ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡ ಮಹಾರಾಣಿಯವರು `ಲೇಡಿ ಯೂಕಾನ್‌ನನ್ನು ಕರೆಯಿರಿ. ಖಂಡಿತ ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿದೇ ತಿಳಿಯುತ್ತೆ' ಎಂದರು. ತಕ್ಷಣ ನಾವು ಯುಕಾನ್ ಕೋಣೆಗೆ ಹೋಗಿ `ತುಂಬಾ ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯಕ್ಕಾಗಿ ಮಹಾರಾಣಿಯವರು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿದೆವು..

‘ಇದು ಒಕಿನಾಮಾರೋ ಅಲ್ಲವೇ?' ಎಂದು ಮಹಾರಾಣಿಯವರು ಆ ನಾಯಿಯ ಕಡೆ ಬೊಟ್ಟು ಮಾಡಿ ಕೇಳಿದರು.
‘ಖಂಡಿತ. ನೋಡೊಕೆ ಹಾಗೇ ಇದೆ. ಆದರೆ ಈ ಅಸಹ್ಯ ಪ್ರಾಣಿ ನಮ್ಮ ಒಕಿನಾಮಾರೋ ಅಂತ ನಂಬೋದೇ ಕಷ್ಟ. ನಾನು ಒಕಿನಾಮಾರೋ ಎಂದು ಕರೆದ ತಕ್ಷಣ ಅವನು ಬಾಲ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತ ನನ್ನತ್ತ ಓಡಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಈ ನಾಯಿ ಏನೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನೇ ತೋರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದು ಅವನಾಗಿರೋಕೆ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಅದೂ ಅಲ್ಲದೆ, ಒಕಿನಾಮಾರೋನ ಹೊಡೆದು ಸಾಯಿಸಿ ಅವನ ದೇಹ ಎಸೆದು ಬಿಟ್ಟರೂಂತ ಹೇಳಲಿಲ್ಲವೇ? ಇಬ್ಬರು ಧಾಂಡಿಗರಿಂದ ಏಟು ತಿಂದ ಯಾವ ನಾಯಿ ತಾನೇ ಬದುಕಿರೋಕೆ ಸಾಧ್ಯ?' ಎಂದಳು ಯುಕಾನ್. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮಹಾರಾಣಿಯವರು ತುಂಬಾ ದುಃಖಿತರಾದರು.

ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತಲೇ ನಾವು ಆ ನಾಯಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ತಿನ್ನಲು ಕೊಟ್ಟೆವು. ಅವನು ಅದನ್ನು ಮುಟ್ಟಲೂ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಇದು ಖಂಡಿತ ಒಕಿನಾಮಾರೋ ಅಲ್ಲ ಎಂಬ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದೆವು.

ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಪರಿಚಾರಕಿಯರು ಮಹಾರಾಣಿಯವರ ಮುಖ ತೊಳೆದು, ಕೂದಲು ಬಾಚಿ ಅಲಂಕಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಹಾಜರಾದೆ. ಅವರೆದುರಿಗೆ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದಾಗ, ನಾವು ಹಿಂದಿನ ದಿನ ನೋಡಿದ್ದ ನಾಯಿ ಮೆಲ್ಲನೆ ನುಸುಳಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಅಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಕಂಬದ ಹಿಂದೆ ಅಡ್ಡಾಯಿತು. ‘ಪಾಪ ಒಕಿನಾಮಾರೊ, ನಿನ್ನೆ ಅವನನ್ನು ಹೇಗೆ ಹೊಡೆದರು! ಅವನು ಸತ್ತು ಹೋದಾಂದ್ರೆ ಎಷ್ಟು ದುಃಖವಾಗುತ್ತೆ. ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಯಾವ ದೇಹ ಹೊತ್ತು ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೋ ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು.ಹುಂ! ಅವನು ಎಷ್ಟು ಯಾತನೆ ಅನುಭವಿಸಿದನೋ' ಎಂದೆ ನಾನು.

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಆ ಕಂಬದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ನಾಯಿ ಜೋರಾಗಿ ನಡುಗುತ್ತಾ, ಬಳ ಬಳನೆ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸತೊಡಗಿತು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ನಂಬುವುದೇ ಕಷ್ಟವಾಯಿತು. ಹಾಗಾದರೆ, ಇದು ನಿಜವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಒಕಿನಾಮಾರೋ! ಹಿಂದಿನ ರಾತ್ರಿ ತನ್ನ ಗುರುತು ಗೊತ್ತಾಗದಿರಲೀಂತ ಅವನು ನಾವು ಕರೆದಾಗ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಕನಿಕರ, ಪ್ರೀತಿ, ಖುಷಿ ಎಲ್ಲಾ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಉಕ್ಕಿ ಬಂತು. ನಾನು ಕನ್ನಡಿ ಕೆಳಗಿಟ್ಟು ‘ಬಾ ಒಕಿನಾಮಾರೋ ಬಾ!' ಎಂದೆ. ಆಗ ಅವನು ನೆಲದುದ್ದಕ್ಕೂ ಮಲಗಿ ಜೋರಾಗಿ ಗೋಳಾಡಿದ. ಮಹಾರಾಣಿಯವರ ಮುಖ ಖುಷಿಯಿಂದ ಊರಗಲವಾಯಿತು. ಎಲ್ಲಾ ಹೆಂಗಸರೂ ಅವನ ಸುತ್ತಾ ಸೇರಿದರು. ಮಹಾರಾಣಿಯವರು ಯುಕಾನ್‌ಳನ್ನು ಬರಹೇಳಿದರು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನಡೆದ ವಿಷಯ ಹೇಳಿದಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ಅವನ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಮಾತಡುತ್ತಾ ಸಂತೋಷ ಪಟ್ಟರು.

ಸುದ್ದಿ ಮಹಾರಾಜರನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ಅವರೂ ಮಹರಾಣಿಯವರ ಕೋಣೆಗೆ ಬಂದರು. ‘ಎಂಥಾ ಆಶ್ಚರ್ಯ! ಒಂದು ನಾಯಿಗೂ ಅಷ್ಟು ಆಳವಾದ ಭಾವನೆಗಳಿರುತ್ತವೆ ಅಂತ ನಂಬುವುದೇ ಕಷ್ಟ!' ಎಂದರು. ಮಹಾರಾಜರ ಪರಿಚಾರಕಿಯರು ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಗುಂಪು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರು. `ಒಕಿನಾಮಾರೋ!' ಎಂದು ನಾವೆಲ್ಲಾ ಕೂಗಿದಾಗ ಈ ಬಾರಿ ಅವನು ಎದ್ದು ಮುಖ ಊದಿಸಿಕೊಂದು ಕುಂಟುತ್ತಲೇ ಸುತ್ತಲೂ ನಡೆದಾಡಿದ. ‘ನಾನು ಅವನಿಗೀಗ ಊಟ ತಯಾರಿಸಬೆಕಾಗಿದೆ' ಎಂದೆ. ಮಹಾರಾಣಿಯವರು ನಗುತ್ತಾ, ‘ಹೌದು. ಕೊನೆಗೂ ಒಕಿನಾಮಾರೋ ತಾನು ಯಾರೆಂದು ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಿದ್ದಾನಲ್ಲಾ' ಎಂದರು.

ಆಗ ಪರಿಚಾರಕ ಟಡಾಟಕನಿಗೆ ಕರೆ ಕಳಿಸಲಾಯಿತು. ಅವನು ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ನೀವೆಲ್ಲಾ ಹೇಳ್ತಿರೋದು ನಿಜಾನಾ? ನಾನೇ ನೋಡೋವರೆಗೂ ನಂಬೋಕಾಗೊಲ್ಲ' ಎಂದು ಉದ್ಗಾರ ತೆಗೆದ.

‘ಅಯ್ಯೋ! ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಇದು ಅದೇ ನಾಯಿಯಲ್ಲ' ಎಂದು ನಾನು ಸೇವಕಿಯೊಂದಿಗೆ ಅವನಿಗೆ ಸಂದೇಶ ಕಳಿಸಿದೆ. ‘ನೀವೇನೇ ಹೇಳಿ, ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ದಿನ ನಾನು ಆ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ನೋಡಿಯೇ ನೋಡುತ್ತೇನೆ. ನೀವು ಅವನನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಹಾಗೆ ಮುಚ್ಚಿಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ'.ಎಂದು ಟಡಾಟಕ ಉತ್ತರ ಕಳಿಸಿದ..

ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ಒಕಿನಾಮಾರೋಗೆ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ವತಿಯಿಂದ ಕ್ಷಮೆ ಘೋಷಿಸಲಾಯಿತು. ಮತ್ತೆ ಅವನು ಮೊದಲಿನಂತೆಯೇ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಕುಣಿದಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಹಾಗಾದ.
ಆದರೆ ಈಗಲೂ, ಅಂದು ಅವನು ನಾವು ಸಹಾನುಭೂತಿ ತೋರಿಸಿದಾಗ ನಡುಗುತ್ತಾ ಕುಂಯ್ಗುಟ್ಟಿದು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೆ ಎಂಥಾ ಅಪರೂಪದ ದಾರುಣ ದೃಶ್ಯ ಅದಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ತಳಮಳ ವಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಆ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡಿದಾಗ, ನನಗೆ ಅಳುವೇ ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತೆ.

ಐದನೆಯ ತಿಂಗಳು
ವರ್ಷದ ಐದನೆಯ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಜೋರು ಮಳೆ. ಆಗ ಮನೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕೊಳವಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನ. ದಟ್ಟವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿರುವ ಐರಿಸ್‌ಗಳು, ಹೇರಳವಾದ ಕಾಡು ಪೊದೆಗಳ ನಡುವೆ ನೀರು ಹಸಿರಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಇಡೀ ತೋಟವೂ ಅದೇ ಹಸಿರಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲೇ ದಿನವೆಲ್ಲಾ ಕೂತು ಮೋಡ ಮುಸುಕಿದ ಆಕಾಶದತ್ತ ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟು ಮೈ ಮರೆಯುವುದು ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನ.

ನನಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಕೊಳಗಳಿರುವ ಮನೆಗಳೆಂದರೆ ತುಂಬಾ ಖುಶಿ. ಬರೀ ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲೇ ಅಲ್ಲ, (ಆಗಂತೂ ಬೆಳಗಾಗೆದ್ದು ಕತ್ತು ಹೊರ ಹಾಕಿದರೆ ಇಡೀ ಕೊಳವೇ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿರುವ ದೃಶ್ಯಕ್ಕೆ ಸಮನೊಂದಿಲ್ಲ) ಇಡೀ ವರ್ಷವೂ ಹಾಗೇ. ಚೊಕ್ಕವಾಗಿ, ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಇಟ್ಟಿರುವ ಕೊಳಗಳೆಂದರೆ ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಅದರ ಪಾಡಿಗೆ ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕಾಡು ಗಿಡಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಹೋಗಿರುವ ಕೊಳಗಳೇ ಚೆನ್ನ. ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಡುನಡುವೆ ಕಾಣುವ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುವ ಪೇಲವ ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕು. ಯಾವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಾದರು ಸರಿ, ಎಲ್ಲಾದರೂ ಸರಿ ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕು ನನ್ನನ್ನು ಕರಗಿಸುತ್ತದೆ.

ಏಳನೆಯ ತಿಂಗಳು
ಏಳನೆಯ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಬಿರುಗಾಳಿ ಮಳೆ ಬಂದು ತಂಪಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ಬೀಸಣಿಗೆ ಜೊತೆಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಅಂತಹ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಸಣ್ಣ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುವುದೆಂದರೆ ಇಷ್ಟ. ಅದೂ ನವಿರಾದ ಬೆವರಿನ ಪರಿಮಳ ಸೂಸುತ್ತಿರುವ ಯಾವುದಾದರೂ ಬಟ್ಟೆ ಹೊದ್ದು!

ಎದೆ ಬಡಿತ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ವಿಷಯಗಳು
ತಮ್ಮ ಮರಿಗಳಿಗೆ ಗುಟುಕು ಕೊಡುತ್ತಿರುವ ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಗಳು.
ಪುಟಾಣಿ ಮಕ್ಕಳು ಆಡುತ್ತಿರುವ ಸ್ಥಳದ ಸನಿಹದಲ್ಲಿ ನಡೆದುಹೋಗುವ ಖುಷಿ.
ನವಿರಾದ ಪರಿಮಳದ ಊದುಕಡ್ಡಿ ಹಚ್ಚಿರುವ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುವುದು.
ಅಂದವಾದ ಚೀನೀ ಕನ್ನಡಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಸುಕಾಗಿರುವ ವಿಷಯ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುವುದು.
ತಲೆಗೂದಲು ತೊಳೆದು, ಅಲಂಕಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಪರಿಮಳಯುಕ್ತವಾದ
ನಿಲುವಂಗಿತೊಡುವುದು; ನಂತರ ಒಬ್ಬರ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಬೀಳದಿದ್ದರೂ, ಆ ತಯಾರಿಯೇ ಮನದಾಳದಲ್ಲಿ ಎಂತಹ ಮುದ ಕೊಡುತ್ತದೆಯಲ್ಲವೇ?
ರಾತ್ರಿಯಾಗಿ, ಗೆಳೆಯನಿಗಾಗಿ ಕಾದಿರುವಾಗ, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಜೋರಾಗಿ ಬೀಸುವ ಗಾಳಿ ಕಿಟಕಿ ಬಾಗಿಲುಗಳಿಗೆ ಹೊಡೆದಾಗ ಒಳಬರುವ ಮಳೆಹನಿಗಳ ಶಬ್ದ.

ಸೆಯಿ ಶೋನಗೋನಳ ತಲೆದಿಂಬಿನಡಿಯ ಡೈರಿಗಳು- ಭಾಗ ೩

ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳು:

*kaadu gidagaLinda tumbiruva koLagaLe chenna.. .bahala chennagide.. sumitraa...
 
*ಉಮಾ ಮೇಡಮ್‌, ತುಂಬಾ ಇಂಟ್ರೆಸ್ಟಿಂಗ್ ಆಗಿದೆ... -ಶ್ರೀದೇವಿ ಕಳಸದ...
 
*Beauty! Wonder if these were written centuries ago!! -Vastarey...
 
 *It is excelent. Thanks for presenting it in Kannada. Guruprasad...