ಊರಿನಿಂದ ದೂರವಿರುವ ತೋಟ, ಅದರೊಳಗೊಂದು ಮನೆ, ಮನೆಯ ಸುತ್ತ ಗಿಡಮರಗಳ ಅಚ್ಚ ಹಸಿರು, ಆ ಹಸಿರಿನೊಳಗೆ ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಹೂಗಳ ಘಮಲು, ಈ ಘಮಲಿನ ವಾರಸುದಾರರು ನಾವೇ ಎಂಬಂತೆ ಸಾವಧಾನದ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನಿಟ್ಟು ಅಡ್ಡಾಡುವ ನವಿಲುಗಳು, ಅವುಗಳಿಗೆ ಸಾಥು ಕೊಡುವ ಕೋಳಿಗಳು, ನಾಯಿಗಳು, ಬೆಳಗು ಬೈಗುಗಳಲ್ಲಿ ಥರಾವರಿ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕಲರವ.... ತೋಟದ ಹಿಂಬದಿಗೆ ಗುಡ್ಡಗಳ ಸಾಲು, ಅವುಗಳೆಡೆಯಿಂದ ಸದಾ ತಣ್ಣಗೆ ತೀಡುವ ತಂಗಾಳಿ.... ಚಿಕ್ಕನಾಯಕನಹಳ್ಳಿಯಂಥ ಅಪ್ಪಟ ಬಯಲು ಸೀಮೆಯ ನಾಡಲ್ಲಿ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಪಕ್ಕಾ ಮಲೆನಾಡಿನ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ತಮ್ಮ ಅಭಿರುಚಿ, ಪರಿಶ್ರಮ ಹಾಗೂ ಅಪರಮಿತ ಕ್ರಿಯಾಶಿಲತೆಯೊಂದಿಗೆ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಸಂಸಾರವೊಂದಿದೆ. ಇಂಥ ಸಂಸಾರದ ಒಡತಿಯೇ ಸಿದ್ಧನಕಟ್ಟೆಯ ಪಂಕಜ. ತಮ್ಮದೇ ಅಭಿರುಚಿಯ, ವಕೀಲಿ ವೃತ್ತಿಯ ಪತಿಯ ಸಹಕಾರದೊಂದಿಗೆ ಸಾವಯವ ಕೃಷಿಯನ್ನೂ, ಈ ಕೃಷಿಯ ಜೊತೆಗೆ ತಮ್ಮ ಕೈಗೆಟಕುವಂಥ ಹಲವು ಗೃಹ ಉದ್ದಿಮೆಗಳನ್ನೂ ನಡೆಸುತ್ತಾ, ಆ ಮೂಲಕ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳು ಕೂಡಾ ಏನೆಲ್ಲಾ ಸಾಧಿಸ ಬಹುದು, ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಸಾಧಿಸಿ ತೋರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇವರ ಈ ಸಾಧನೆ ಹಳ್ಳಿಗಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆಯ ಬದುಕಿಗೆ ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಮಾದರಿ, ಅಂಥ ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಯಾರಿಗೇ ಆಗಲಿ ಅನಿಸದಿರದು.
ಸುಮಾರು ನಲವತ್ತೈದು ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿನ, ಸದಾ ನಗು ಮೊಗದ ಪಂಕಜ ಪದವಿಯವರೆಗೆ ಓದಿಕೊಂಡು, ಅಲ್ಲಿ ಗಳಿಸಿದ ಜ್ಞಾನದೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ಅಪಾರ ಕನಸುಗಳನ್ನೂ, ಅವುಗಳ ಸಾಕಾರಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗುವ ಛಲವನ್ನೂ ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಡಂಥವರು. ಇವರ ಇಂಥ ಛಲದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಅನೇಕ ಗೃಹ ಉದ್ದಿಮೆಗಳು ಈ ಊರಾಚೆಯ ತೋಟದೊಳಗೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿವೆ. ರಾಗಿ, ಭತ್ತ, ಮೆಣಸಿನಕಾಯಿಗಳಿಗಾಗಿ ಫ್ಲೋರಿಂಗ್ ಮಿಲ್ಲುಗಳು, ಕೊಬರಿ ಚೂರಿನಿಂದ ಶುದ್ಧ ಎಣ್ಣೆ ತೆಗೆಯುವ ಯಂತ್ರ, ಅಡಕೆ ಸುಲಿಯುವ ಯಂತ್ರ, ಸುಲಿದ ಅಡಕೆ ಒಣಗಿಸುವ ಡ್ರೈಯರ್, ಅಡಕೆ ಪಟ್ಟೆಗಳಿಂದ ವಿವಿಧ ಗಾತ್ರದ ತಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುವ ಯಂತ್ರಗಳು, ತಮಗೆ ಬೇಕಾದಾಗ ತಯಾರು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಟ್ಟಿಗೆ ಯಂತ್ರ, ಆರೆ, ಪಿಕಾಸಿ, ಕುಡುಗೋಲುಗಳನ್ನು ಅಣಿದುಕೊಳ್ಳಲು ತಮ್ಮದೇ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಕುಲುಮೆ, ಕಳೆದ ವರ್ಷವಷ್ಟೇ ಸರ್ಕಾರದವರು ಕಿಸಾನ್ ಸೇವಾ ಕೇಂದ್ರದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಡುವ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬಂಕ್... ಹೀಗೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ ಇವರ ಉದ್ದಿಮೆಗಳ ಪಟ್ಟಿ. ಇದಿಷ್ಟೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ಪಂಕಜ ಅವರಿಗೆ ಬೆಳಗಿನಿಂದ ಸಂಜೆಯವರೆಗೂ ಕಾಲ ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಸಾಕಾಗುತ್ತಿತ್ತೋ ಏನೋ. ಆದರೆ ಇವರ ಆಸಕ್ತಿಯ ವಲಯದ ವಿಸ್ತಾರದೊಳಗೆ ಕೃಷಿ ಮತ್ತಿತರ ಸಂಗತಿಗಳೂ ಸೇರಿಕೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ ದಿನವಿಡೀ ದಣಿವರಿಯದಂತೆ ದುಡಿಯುವುದು ಇವರಿಗೆ ಒಗ್ಗಿ ಹೋಗಿದೆ.
ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ಸಾವಯವ ಪದ್ಧತಿಗೆ ಮಾರು ಹೋಗಿರುವ ಇವರು ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಗೊಬ್ಬರದ ಜೊತೆಗೆ ಎರೆ ಹುಳುಗಳ ಗೊಬ್ಬರವನ್ನೂ ತಯಾರಿಸುತ್ತಾ ಇಡೀ ತೋಟವನ್ನು ರಾಸಾಯನಿಕ ಅಥವಾ ಕ್ರಮಿನಾಶಕದಿಂದ ದೂರವಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಇವರು ಹಸುಗಳನ್ನು ಸಾಕಿದ್ದಾರೆ. ಇವುಗಳ ಸಗಣಿಯಿಂದ ಗೊಬ್ಬರದ ಜೊತೆಗೆ ಮನೆಗೆ ಬೇಕಾಗುವ ಗೋಬರ್ ಗ್ಯಾಸ್ನ್ನು ಕೂಡಾ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ಈ ತೋಟದೊಳಗೆ ತೆಂಗು, ಅಡಕೆ, ಬಾಳೆ ಮುಂತಾದ ಮಾಮೂಲಿ ಬೆಳೆಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಹಲವು ಬಗೆಯ ವಿಶೇಷ ಹಣ್ಣಿನ ಗಿಡಗಳನ್ನೂ, ಚಕ್ಕೆ, ಲವಂಗ, ಅರಿಶಿ, ಶುಂಠಿ ಮುಂತಾದ ಸಾಂಬಾರ ಪದಾರ್ಥದ ಗಿಡಗಳನ್ನೂ ಬೆಳಸಿದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಒಂದೊಂದು ಗಿಡವೂ ಇವರ ವಿಶೇಷ ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ಧನ್ಯವಾಗಿವೆ.
ಪಂಕಜರಿಗೆ ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಪಾರ ಒಲವು. ಇಂಥ ಇವರ ಒಲವಿನಿಂದಾಗಿ ಈ ತೋಟ ಗಿಳಿಗಳು, ಪಾರಿವಾಳಗಳು, ನವಿಲುಗಳು, ಮೊಲಗಳು, ಟರ್ಕಿ ಕೋಳಿ ಮುಂತಾದವುಗಳ ತಾಣವಾಗಿದೆ. ತೋಟವನ್ನೂ ಒಂದು ಕಾಡಿನಂತೆ ಭಾವಿಸಿರುವ ಇವುಗಳೆಲ್ಲಾ ತೋಟದಾಚೆಯ ಗುಡ್ಡಗಳಲ್ಲೂ ಅಡ್ಡಾಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆ. ಇವುಗಳ ಇರುವಿಕೆಯನ್ನು ಮತ್ತೂ ಚಂದವಾಗಿಸಿರುವಂತೆ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಂದಲೋ ತಂದು ನೆಟ್ಟಿರುವ ನೂರಾರು ಬಗೆಯ ಹೂವಿನ ಗಿಡಗಳಿವೆ. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ನಡುವೆ ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಗೆಳೆಯನಂತೆ ಚಂದದ ಹೆಂಚಿನ ಮನೆಯಿದೆ.
ಚಿಕ್ಕನಾಯಕನಹಳ್ಳಿ ತಾಲ್ಲೂಕಿಗೆ ಬರುವ ಕಾಯಿ ತಿಮ್ಮನಹಳ್ಳಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ಸಿದ್ದನಕಟ್ಟೆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿ. ಸುಮಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಈ ಹಳ್ಳಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ತೋಟದಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟೊಂದು ಮನೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾಗಲೇ ಈ ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿಯರೊಳಗೆ ಹೊಸದೊಂದು ಬಗೆಯ ಬದುಕಿನ ಕನಸುಗಳು ಕೊಸರಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಅವು ಸಾಕಾರಗೊಳ್ಳುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭದ ಮಾತಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೆ ಅವಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಬೇಕಾಗುವಷ್ಟು ಹಣ ಕೂಡಾ ಅವರ ಬಳಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಪಂಕಜ ಅವರ ದೃಢ ನಿರ್ಧಾರ ಅವುಗಳಿಗೆ ಅಂಜಲಿಲ್ಲ.
‘ನಾನು ಇವತ್ತು ಈ ಸ್ಥಿತೀಗೆ ಬರೋಕೆ ಇಂಥ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಹಂಗಿಲ್ಲ. ಈ ತೋಟಕ್ಕೆ ಬಂದ ಹೊಸತರಲ್ಲಿ ಹೂಗಳನ್ನು ಬೆಳೆದು ಅವುಗಳನ್ನು ಮಾರುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಂತರ ತೆಂಗಿನ ಚಿಪ್ಪನ್ನು ಸುಟ್ಟು ಇದ್ದಿಲು ಮಾಡಿ ಮಾರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಸೋಗೆಯ ಕಡ್ಡಿ ಸಿಗಿದು ಕಟ್ಟಿಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಮಾರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕ್ರಮೇಣ ಇಷ್ಟಿಷ್ಟೇ ದುಡ್ಡು ಕೂಡಿಸಿಕೊಂಡು ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿ ಸಾಲ ತೆಗೆದು ಇವುಗಳೆನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಒಂದಾದ ಮೇಲೆ ಒಂದರಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಅಂದ್ರೆ, ಒಂದರ ಸಾಲ ತೀರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಸಾಲ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅದು ತೀರಿದ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೊಂದು. ಈಗ ನೋಡಿ ಹೆಚ್ಚೂ ಕಡಿಮೆ ಎಲ್ಲದರ ಸಾಲ ತೀರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಎಲ್ಲಾ ಅವುಗಳಲ್ಲೇ ದುಡಿದು. ಈ ಊರಿಗೊಂದು ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬಂಕ್ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಪೆಟ್ರೋಲ್, ಡೀಸೆಲ್ ಬೇಕಾದ್ರೆ ದೂರದ ಊರುಗಳಿಗೇ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿತ್ತು.
`ನಾನೇ ಯಾಕೆ ಮಾಡಬಾರದು ಅನಿಸಿತು. ಕಿಸಾನ್ ಸೇವಾ ಯೋಜನೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬಂಕ್ ತೆರೆಯಲು ಅವಕಾಶ ಇತ್ತು. ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ಮಾಡಿದ್ದೀನಿ. ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರೀ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನೇ ನೇಮಿಸಿಕೊಂಡಿದೀನಿ. ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ಬರುವ ಆದಾಯದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂಬಳವನ್ನೂ ಕೊಡ್ತಾ ಇದೀನಿ... ನಾನು ಏನೇನು ಮಾಡಿದೀನಿ ಅದರ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯೂ ನನ್ನದೇ. ಇದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನೆಯವರು ತಲೆ ಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿ ಎಷ್ಟು ಬಂತು ಎಷ್ಟು ಹೋಯ್ತು ಅಂತಾನೂ ಕೇಳೋದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ನನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವರೂ ಸಹಕರಿಸುತ್ತಾರೆ... ನಿಜ ಹೇಳ್ತೀನಿ, ಯಾವುದೇ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳಾಗಲಿ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಗಂಡನ ಬಳಿ ಕೈ ಚಾಚಬಾರದು... ಹೆಣ್ಣು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ರೆ ಮಾಡೋಕೆ ಕೈ ತುಂಬಾ ಕೆಲ್ಸ ಇರ್ತಾವೆ ನೋಡಿ... ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ಈಗ ಬ್ಯಾಂಕುಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಸೌಲಭ್ಯ ಸಿಗುತ್ತೆ...’ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆಯ ಬದುಕಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ಹಾಗೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಸಾಧಿಸಿದ್ದನ್ನು ಪಂಕಜ ಅವರು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೀಗೆ.
ಪಂಕಜ ದಂಪತಿಗಳಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು. ಮಗ ಮೆಡಿಕಲ್ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಮಗಳು ಆರ್ಕಿಟೆಕ್ಟ್. ಇದು ಇಷ್ಟು ಸಾಕು, ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ಇದು ಮುಗೀತು, ಇದ್ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕಪ್ಪಾ ಇದರ ಉಸಾಬರಿ, ಅಂತ ಯಾವತ್ತೂ ಯೋಚಿಸದ ಮನಸ್ಸು ಪಂಕಜ ಅವರದು. ಹಾಗಾಗಿಯೆ ಇವರು ಇಷ್ಟರಲ್ಲೇ ತಮ್ಮ ತೋಟದಲ್ಲೊಂದು ಅನಾಥಶ್ರಮವೊಂದನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕೆಂಬ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ‘ನೀನು ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರ್ಕೋ, ಆದ್ರೆ ವಾರದಾಗೆ ಒಂದು ಸಾರ್ತಿ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಬಂದು ಇವರ ಆರೋಗ್ಯ ನೋಡಿಕೋಬೇಕು ಅಂತ ಮಗನಿಗೆ ಮಾತು ಹಾಕಿದ್ದೇನೆ. ಅವನೂ ಅದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.’ ಅನ್ನುವಾಗ ಹಳ್ಳಿಯ ಬದುಕನ್ನು ಸಹ್ಯಗೊಳಿಸುವ, ಆ ಮೂಲಕ ಶ್ರೀಮಂತಗೊಳಿಸಿ ಅದರ ನೆಲದ ಋಣ ತೀರಿಸಬೇಕೆನ್ನುವಂಥ ಭಾವವೊಂದು ಅವರೊಳಗಾಡಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.
ಇಂಥ ಪಂಕಜ ಅವರ ಸಾಧನೆ ಇವತ್ತು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅದರಲ್ಲೂ ಹಳ್ಳಿಯ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಆದರ್ಶವಾಗಬೇಕಿದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಸ್ರ್ತೀ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆ, ಸಬಲೀಕರಣದ ಕಣಜದಂತಿರುವ, ಇಂಥ ಮಾತುಗಳ ವ್ಯಾಕರಣಕ್ಕೆ ಹೊಸದೊಂದು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ನೀಡಿರುವ, ಪಂಕಜ ಅವರನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸಲೇ ಬೇಕು.
