4. ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಗಮನೀಯ ವಿಷಯ ಇದೆ ನೋಡಿ. `ದಿನದ ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಯೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು. ಒಂದೇ ಒಂದು ನಿಮಿಷ ನನಗೆ ಸುಮ್ಮನಿರಲಾಗದು’ ಎನ್ನುವುದು ಸಹ ಆರೋಗ್ಯಕರವಾದ ಆಯ್ಕೆಯೇನಲ್ಲ. ಇಂಥಹ ಮನಃಸ್ಥಿತಿಯ ಜನರು ಮನೆಯವರೊಡನೆಯೋ, ಸ್ನೇಹಿತರೊಡನೆಯೋ ಉದ್ಯಾನವನಕ್ಕೋ, ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೋ, ವಿಹಾರಕ್ಕೋ ಹೋದರೂ ಆ ಮನರಂಜನೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿಡಲಾಗದೆ ಒಂದೇ ಸಮ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ತಾವೂ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಉಳಿದವರಿಗೂ ಕಿರಿಕಿರಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಇದೂ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯ ಅಲ್ಲವೆ? ಬಿಡುವೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಅರಿಯದ ಜನ ಇದ್ದಾರೆ.
ಡಾ. ಎಲ್.ಜಿ. ಮೀರಾ ಬರೆಯುವ “ಮೀರಕ್ಕರ” ಅಂಕಣದ ಐವತ್ತಾರನೆಯ ಬರಹ

ಜೀಬೀ ಮತ್ತು ನಾನು ಆಹಾರಖಾದ್ಯಗಳನ್ನು ಸವಿದು ಖುಷಿಪಟ್ಟೆವು. ಕಬ್ಬಿನ ಹಾಲು, ಕರಬೂಜ ಹಣ್ಣಿನ ಪಾನಕ, ನೀರು ಮಜ್ಜಿಗೆ, ಕೋಸಂಬರಿ, ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಜೋಳದ ರೊಟ್ಟಿ ಊಟ, ಒಬ್ಬಟ್ಟು, ಎಲ್ಲವೂ ರುಚಿಯಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಆಸೆಪಟ್ಟ ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಹಲಸಿನ ತೊಳೆಗಳನ್ನು ಕೊಳ್ಳಲು ಉದ್ದಾನುದ್ದ ಕ್ಯೂ ಇತ್ತು. ನನ್ನ ಸರದಿ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣು ಖಾಲಿ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಿರಾಸೆಯಾದರೂ, ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ತುಂಬಿದ್ದ ಹೊಟ್ಟೆಗೇನೂ ನಿರಾಸೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬಹುಕಾಲದ ಬಳಿಕ ತವರಿನಲ್ಲಿ ಸಂತೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ಖುಷಿಯಾಗಿತ್ತು. ಚಿಕ್ಕದಾದರೂ ರಾಗಿ ಕಣ ಸಂತೆ ಚೊಕ್ಕವಾಗಿತ್ತು.
ಡಾ. ವಿನತೆ ಶರ್ಮ ಬರೆಯುವ “ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ ಪತ್ರ” ನಿಮ್ಮ ಓದಿಗೆ

ಕನ್ನಡವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿದ ಮಹಿಳೆಯರ ಮಾತು ಬಂದಾಗ ಮರೆಯಬಾರದ ಮಹಿಳೆಯರ ಇನ್ನೊಂದು ಸಮುದಾಯವೆಂದರೆ ಈ ನಾಡಿನ ಉದ್ದಗಲದ ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕನ್ನಡದ ಓದು ಬರಹ ಕಲಿಸಿದ ಸಾವಿರಾರು ಅನಾಮಿಕ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಕಿಯರ ಸಮುದಾಯ. ಈ ಮಾತು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಸೊಗಸಾದ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಉತ್ತಮ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಸಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಪ್ರೌಢಶಾಲೆ ಹಾಗೂ ನಂತರದ ಹಂತದ ಅಧ್ಯಾಪಕಿಯರಿಗೂ ಅನ್ವಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಶಾಲಾಶಿಕ್ಷಕರಲ್ಲಿ ಹೆಂಗಸರದೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣವೆಂದು (65%) ಅಂಕಿಅಂಶಗಳು ಹೇಳುತ್ತವೆ.
ಡಾ. ಎಲ್.ಜಿ. ಮೀರಾ ಬರೆಯುವ “ಮೀರಕ್ಕರ” ಅಂಕಣದ ಐವತ್ತೈದನೆಯ ಬರಹ

ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗೆ ಓಹೊ ಆಹಾ ಎನ್ನುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ಒನ್ ನೇಶನ್ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷದವರು ಕೊಡುವ ಅಸಂಬದ್ಧ ಹೇಳಿಕೆಗಳು. ಆದರೂ ಇವು ಅನೇಕರಿಗೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಭಾರತೀಯರಿಗೆ, ತಲೆಬಿಸಿ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಇದನ್ನು ಮೀರಿಸಿದ, ಸ್ವಲ್ಪ ಆತಂಕ ಹುಟ್ಟಿಸಿರುವುದು ಏನೆಂದರೆ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರವು ವಲಸೆ-ಸಂಬಂಧಿತ ವೀಸಾ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಗುರುತರ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಘೋಷಿಸಿದೆ. ಇದು ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಇನ್ನೂ ತಲೆಬಿಸಿ ತಂದಿದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ವಲಸೆಗಾರ ಸಂಖ್ಯೆ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯರು ಮೊದಲನೆ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸ್ಟಡಿ ವೀಸಾ, ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ವೀಸಾ ವಿಧಗಳು, ಕುಟುಂಬಸ್ಥರ ವೀಸಾ ಮುಂತಾದವಕ್ಕೆ ಪೆಟ್ಟು ಬಿದ್ದಿದೆ.
ಡಾ. ವಿನತೆ ಶರ್ಮ ಬರೆಯುವ “ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ ಪತ್ರ” ನಿಮ್ಮ ಓದಿಗೆ

ಹೀಗೇ ಒಳಗೊಳಗೇ ಹೆದರುತ್ತಾ, ಎದುರಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ನಟಿಸುತ್ತಾ ಅಣ್ಣನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ನಡೆದೆ. ಹಾಳಾದ್ದು ನೋಡೋಕೆ ಎಷ್ಟು ಭಯಂಕರವಾಗಿದೆಯೋ ಅದರ ವಿಷ ಇನ್ನೂ ಭಯಂಕರವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದರ ಒಂದು ತೊಟ್ಟು ವಿಷ ಇಪ್ಪತ್ತು ಜನರನ್ನ ಪರಲೋಕಕ್ಕೆ ಕಳಿಸುತ್ತದಂತೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ನನಗೇನಾದರೂ ಅದು ಕಚ್ಚಿದರೆ ಮುಂದಿನ ಇಪ್ಪತ್ತು ಜನುಮದ್ದೂ ಸೇರಿಸಿ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಸತ್ತು ಹೋಗ್ತೇನೆ… ಹೀಗೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ನಡೆಯುವಾಗ ನಡುವೆ ಸಣ್ಣಗೆ ಕಾಲು ಜಾರಿತು.
ವಿನಾಯಕ ಅರಳಸುರಳಿ ಬರೆಯುವ ಅಂಕಣ “ಆಕಾಶ ಕಿಟಕಿ” ನಿಮ್ಮ ಓದಿಗೆ

ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇಲಾಖೆಯ ಆಡಳಿತಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಿ, ಸೃಜನಶೀಲ ಲೇಖಕರಾಗಿದ್ದುಕೊಂಡು ವಿವಿಧ ಪ್ರಕಾರಗಳ ಸುಮಾರು ಹದಿನಾರು ಸಾಹಿತ್ಯಕೃತಿಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿ, ಅಷ್ಟೇ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಮೌಲಿಕ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿ, ಸಂತಕವಿ ಕನಕದಾಸ ಅಧ್ಯಯನ ಕೇಂದ್ರದ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಹಿಡಿದವರಾಗಿ, ಸಂಘಟಕರಾಗಿ ಇವರು ನಾಡಿಗೆ ನೀಡಿದ ಕೊಡುಗೆ ಸ್ಮರಣೀಯ. ಜೊತೆಗೆ ತಮ್ಮ ಗ್ರಾಮೀಣ ಮೂಲವನ್ನು ಮರೆಯದೆ ಅದರ ಮೂಲಕವೇ ತಮ್ಮೊಳಗಿನ ಪ್ರೀತಿ ವಿಶ್ವಾಸಗಳ ಸೆಲೆಯನ್ನು ಬತ್ತದಂತೆ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮಂತಹ ಕಿರಿಯರಿಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯ-ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟದ್ದಷ್ಟದ್ದೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಹೇಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು, ಹೇಗೆ ಮುಂಚೂಣಿ ವಹಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಮಾದರಿ ಆದರು.
ಡಾ. ಎಲ್.ಜಿ. ಮೀರಾ ಬರೆಯುವ “ಮೀರಕ್ಕರ” ಅಂಕಣ

ನನ್ನೋರಗೆಯ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ಆ ಪಟಾಕಿಯನ್ನು ನೆಲದಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಪಟಾಕಿ ಹೊಡೆಯುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಹುಡುಕಿದರೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಇಡೀ ಊರಿನವರು ಪಟಾಕಿ ಸಿಡಿಸಿದ ನಂತರ ಸಿಕ್ಕವು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪಟಾಕಿಗಳು ಶೀತ ಹಿಡಿದು ಮೆತ್ತಗಾಗಿದ್ದವು. ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಸಿದರೂ ಟುಸ್ ಆಗುತ್ತಿದ್ದವು. ನನಗೆ ಬೇಜಾರು ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು ಪಟಾಕಿ ಸಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ ಎಂದಲ್ಲ. “ನಮ್ಮಪ್ಪ ತಂದ ಪಟಾಕಿಯನ್ನು ಇವರು ಹೊಡೆಯುತ್ತಾರಲ್ಲ” ಎಂಬ ಆ ಹುಡುಗನ ನಂಜು ತುಂಬಿದ ಮನಸ್ಸು. ಈಗಲೂ ಹಾಗೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಅಸಹಿಷ್ಣುವಾಗಿದೆಯ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ನಾವು ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಅವರದ್ದೇ ಆದ ಲೆವೆಲ್ ಇದೆ.
ಸುಮಾವೀಣಾ ಬರೆಯುವ “ನುಡಿನಲಿವು” ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಬರಹ