ಹೀಗೇ ಒಳಗೊಳಗೇ ಹೆದರುತ್ತಾ, ಎದುರಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ನಟಿಸುತ್ತಾ ಅಣ್ಣನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ನಡೆದೆ. ಹಾಳಾದ್ದು ನೋಡೋಕೆ ಎಷ್ಟು ಭಯಂಕರವಾಗಿದೆಯೋ ಅದರ ವಿಷ ಇನ್ನೂ ಭಯಂಕರವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದರ ಒಂದು ತೊಟ್ಟು ವಿಷ ಇಪ್ಪತ್ತು ಜನರನ್ನ ಪರಲೋಕಕ್ಕೆ ಕಳಿಸುತ್ತದಂತೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ನನಗೇನಾದರೂ ಅದು ಕಚ್ಚಿದರೆ ಮುಂದಿನ ಇಪ್ಪತ್ತು ಜನುಮದ್ದೂ ಸೇರಿಸಿ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಸತ್ತು ಹೋಗ್ತೇನೆ… ಹೀಗೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ನಡೆಯುವಾಗ ನಡುವೆ ಸಣ್ಣಗೆ ಕಾಲು ಜಾರಿತು.
ವಿನಾಯಕ ಅರಳಸುರಳಿ ಬರೆಯುವ ಅಂಕಣ “ಆಕಾಶ ಕಿಟಕಿ” ನಿಮ್ಮ ಓದಿಗೆ

ಅಪ್ಪ ತೋಟಕ್ಕೆ ಬೇಸಾಯ ಮಾಡಿಸಬೇಕೆಂದು ಸೋಗೆ ಗರಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ರಾಶಿ ಮಾಡಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಗುರುತಿಸಲು ಸುಲಭವಾಗುವಂತೆ ಸತ್ತ ಮರಗಳಿಗೆ ಹಗ್ಗ ಕಟ್ಟಿದ್ದ. ಆ ದಿನ ಸೇರೇಗಾರನನ್ನು ಕರೆಸಿ ಹದಿನೆಂಟು ಸಾವಿರಕ್ಕೆ ಗುಂಡಾಗುತ್ತಿಗೆ ಮಾತಾಡಿ ಮಾರನೇ ದಿನದಿಂದಲೇ ತಯಾರಿ ಶುರುಮಾಡುವ ಭರವಸೆಯಲ್ಲಿ ಆ ದಿನ ಮಲಗಿದ್ದ. ರಾತ್ರೋ ರಾತ್ರಿ ಅವನಿಗೆ ಹೆಮರೇಜಾಯಿತು‌. ಮತ್ತೆಂದೂ ಅವನು ತೋಟಕ್ಕಿಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಗಟ್ಟಿಮುಟ್ಟಾಗಿದ್ದ, ಎರೆಡಾಳಿನಷ್ಟು ಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದ ಅವನಿಗೆ ತಾನು ಬಹಳ ವರ್ಷ ಬದುಕುತ್ತೇನೆ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಾಲ ತೋಟ, ವ್ಯವಸಾಯ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಗಳಿದ್ದವು.
ವಿನಾಯಕ ಅರಳಸುರಳಿ ಬರೆಯುವ ಅಂಕಣ “ಆಕಾಶ ಕಿಟಕಿ” ನಿಮ್ಮ ಓದಿಗೆ

ಎರೆಡು ದಶಕದಿಂದೀಚೆಗೆ ನಗರೀಕರಣದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ತಾವು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರುವುದೇನೆನ್ನುವುದು ಇಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಠ ಕೆಲ ಮಂದಿಗಾದರೂ ಅರ್ಥವಾಗಿದೆ. ‘ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಹಸಿರೀಗ ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಇಲ್ಲ’ ಎಂಬುದು ಅರಿವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಸದಾ ಹಸಿರಿನ ನೆರಳಿನಲ್ಲೇ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ, ಫಲಾಹಾರಗಳನ್ನು ನೇರ ಮರ-ಗಿಡಗಳಿಂದಲೇ ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುತ್ತಿರುವ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗರಲ್ಲೇಕೆ ಈ ಕನಿಷ್ಠ ಪ್ರಜ್ಞೆಯೂ ಇಲ್ಲ? ಹಸಿರಿನ ತಂಪು ತೊಟ್ಟಿಲುಗಳಂತಿದ್ದ ಹಳ್ಳಿಗಳೀಗ ಕಳೆದ ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಗರವಾಗುವ ಹುಚ್ಚು ಧಾವಂತಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಂತೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ.
ವಿನಾಯಕ ಅರಳಸುರಳಿ ಬರೆಯುವ ಅಂಕಣ “ಆಕಾಶ ಕಿಟಕಿ”