ಮಕ್ಕಳಾದ ನಮಗೆ ಇದರಿಂದ ಲಾಭವೂ ಇತ್ತು, ವಿನಾಯಿತಿಯೂ ಇತ್ತು. ನಮ್ಮನ್ನು ಮಾತಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಕೊಬ್ಬರಿ, ಬೆಲ್ಲ, ಪುರಿ ಉಂಡೆ ಕೊಟ್ಟು ಮನೆಯ ಒಳಗೆ ಏನೇನು ಮಾತಕತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ, ಓರಗಿತ್ತಿಯರ ಜಗಳ, ಸಣ್ಣ ವಾಲೆ ಜಜ್ಜಿಸಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಓರಗಿತ್ತಿಗೆ ತಿಳಿಯದಂತೆ ದೊಡ್ಡದು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಹೀಗೆ ತಿಳಿದಿರುವುದನ್ನೆಲ್ಲ ನಾವು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ತಿಂಡಿ ಆಸೆ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ, ಗೊತ್ತಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಈವತ್ತು ನಾವು ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಮಾರನೇ ದಿವಸವೋ, ಅದರ ಮಾರನೇ ದಿವಸವೋ ಜಗಳದ, ಕದನದ ಪಟ್ಟುಗಳಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗಿ ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದವು.
ಕೆ. ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ ಬರೆಯುವ ಕಥಾಸರಣಿ “ರೂಪಕಗಳಿಗೆ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ”

ಕೆಳಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಲೇ ಎತ್ತೂ ತನ್ನ ಪ್ರತಿರೋಧವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿತು. ಎತ್ತಿನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತಲೇ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಅದರ ಕೊಂಬು ಮತ್ತು ಮೂಗುದಾರಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ಅದರ ಮೂತಿಯನ್ನು ಅಮುಕಿಕೊಂಡೆ. ಸಾಬರು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸವನ್ನು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಮತ್ತೆ ಕೊಸರಾಡತೊಡಗಿತು. ನಾನು ಮೂತಿಯನ್ನು ಎಷ್ಟೇ ಅಮುಕಿಕಂಡರೂ ಅದರ ಅಲುಗಾಟವನ್ನು ಪೂರಾ ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ನನಗೂ ಕೈಗಳು ಸೋಲ ಹತ್ತಿದ್ದವು. ಕುಕ್ಕುರುಗಾಲಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದರಿಂದ ಕಾಲುಗಳೂ ಪದ ಹೇಳತೊಡಗಿದ್ದವು. ಸಾಬರು ನನ್ನನ್ನು ಎತ್ತಿನ ಮೂತಿನ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಅಲುಗಾಡದಂತೆ ಹಿಡುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಹೇಳಿದರು. ನಾನು ಅದಕ್ಕಾಗೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ ಅನ್ನುವಂತೆ ಚಕ್ಕನೆ ಎತ್ತಿನ ಮೂತಿಯ ಮೇಲೆ ಅತ್ಲಾಗೊಂದು ಇತ್ಲಾಗೊಂದು ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಹಾಕಿ ಕೂತೆ.
ಎಸ್. ಗಂಗಾಧರಯ್ಯ ಅನುಭವ ಕಥನ “ಕಾಡ ಕಕ್ಕೆ”ಯ ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡನೆಯ ಕಂತು

ಇದರ ಜತೆಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಲಕ್ಷಣ ವಾದ ಬೇರೆ ಹುಟ್ಟಿತ್ತು. ಅದೇನು ಅಂದರೆ…. ನಾವು ಇಡೀ ಜೀವಮಾನದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಒಂದು ಪುಟ ಬರೆಯಲು ಹೆಣಗಾಡಿ ಸುಸ್ತು ಹೊಡೆದು ಹೋಗ್ತೇವೆ. ಈ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಹುಮಾನ ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ ಹೊಡೆದು ಕೊಂಡಿರೋರು ಎಂಟು ನೂರು ಸಾವಿರ ಪುಟಗಳ ಹತ್ತು ಹದಿನೈದು ಪುಸ್ತಕ ಬರೆದವೇ ಅಂದರೆ ಅದು ಹೇಗೆ ನಂಬಲಿಕ್ಕೆ ಆಗ್ತದೆ? ಯಾರೋ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಹತ್ತು ಸಾಯಿರ ಪುಟ ಬರ್ದವನಂತೆ, ಇದು ನಂಬಲಿಕ್ಕೆ ಆಗ್ತದಾ? ನಮ್ಮವರ ಕೈಲಿ ಬರೆಸಿ ಅವರು ಅವರ ಹೆಸರು ಹಾಕೊಂಡವೆ…
ಎಚ್. ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣ ಬರೆಯುವ “ಹಳೆ ಬೆಂಗಳೂರ ಕಥೆಗಳು” ಸರಣಿ

ನೀಲಿ ಕಲ್ಲಂಚೆಗಳಿಗೆ ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಆಹಾರದ ಕೊರತೆಯೇ ಇಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ, ಪ್ರಜನನ ಋತು ಎಂದೇನಿಲ್ಲ. ಮರದ ಮೇಲೆ, ಅಥವಾ ಸಂದುಗೊಂದುಗಳಲ್ಲಿ, ಕಡ್ಡಿಗಳಿಂದ ತಯಾರಾದ ಹರುಕು-ಮುರುಕು ಅಟ್ಟಣಿಗೆ ಗೂಡನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತವೆ. ಹೆಣ್ಣು ಹಕ್ಕಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎರಡು ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ಮೊಟ್ಟೆಗಳನ್ನಿಡುತ್ತದೆ. ಗಂಡು-ಹೆಣ್ಣು, ಎರಡೂ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಕಾವು ಕೊಟ್ಟು, ಗುಟುಕು ನೀಡಿ, ಮರಿಗಳನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತವೆ.
ಡಾ. ಎಸ್.ವಿ. ನರಸಿಂಹನ್‌ ಬರೆಯುವ “ಹಕ್ಕಿಪಕ್ಷಿ ಚಿತ್ರ ಸಂಪುಟ” ಸರಣಿಯಲ್ಲಿ “ನೀಲಿ ಕಲ್ಲಂಚೆ”ಯ ಕುರಿತ ಬರಹ ಇಲ್ಲಿದೆ

ಭಾರತೀಯ ಪ್ರಾಚೀನ ಕುಶಲಕರ್ಮಿಗಳ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂದರೆ ದೆಹಲಿಯ ಮೆಹ್ರೌಲಿಯಲ್ಲಿರುವ 8 ಟನ್ ತೂಕದ ತುಕ್ಕು ನಿರೋಧಕ ಕಬ್ಬಿಣ ಕಂಬವನ್ನು ನೋಡಬಹುದು. ನಾಗಪುರದ ಸ್ಥಳೀಯ ಕುಲುಮೆ “ಕೋಥಿ” ಒಂದು ಸಲಕ್ಕೆ 40 ಕೇಜಿ ತೂಕದ ಕಬ್ಬಿಣ ಉತ್ಪಾದನಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಹೊಂದಿದ್ದು ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿರುವ 8 ಟನ್ ತೂಕದ ಕಬ್ಬಿಣ ಕಂಬವನ್ನು ತಯಾರಿಸಲು ಪ್ರತಿ ಸಲ 40 ಕೆಜಿಯಂತೆ 200 ಸಲ ಕುಲಮೆ ಕಾಯಿಸಿ ಬೆಸುಗೆ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ದೆಹಲಿಯ ಕಬ್ಬಿಣ ಕಂಬದ ಪರೀಕ್ಷಿತ ದೃಢತೆ ಮತ್ತು ರಚನಾತ್ಮಕ ಏಕರೂಪತೆಯು ಭಾರತೀಯ ಪುರಾತನ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕುಶಲತೆಗೆ ಜೀವಂತ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ
ಡಾ. ಎಂ. ವೆಂಕಟಸ್ವಾಮಿ ಅನುವಾದಿತ “ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಚೀನ ಗಣಿಗಾರಿಕೆ” ಸರಣಿ

ಚಿತ್ತೂರಿನಲ್ಲಿ ಎರಡು ಬೀದಿಯವರು ಮಾತ್ರ ಚಿತ್ತೂರು ಬಿಟ್ಟು ಇನ್ನೆಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗೋಲ್ಲ. ಇನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಜನ್ಮವಾದರೂ ಕೂಡ ಅವರು ಅಲ್ಲೇ ಇರ‍್ತಾರೆ, ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ? ಚಿನ್ನ ಬೆಳ್ಳಿ ಕಳ್ಳರು, ಖದೀಮರು ಅವರು. ಮನೆ ತುಂಬಾ ಕಬ್ಬಿಣದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳು, ನೆಲಮಾಳಿಗೆಗಳು. ಮೂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಚಿನ್ನ, ಬೆಳ್ಳಿ. ಕೃಷ್ಣದೇವರಾಯನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಥಾನ ಕುಸೀತಿದ್ದಾಗ, ಇನ್ನೇನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸೋಲು, ಸಾವು ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಅಂತ ಆದಾಗ, ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದವರು, ಅರಮನೆ ಸಂಪರ್ಕ ಇದ್ದ ಶ್ರೇಷ್ಠಿಗಳೆಲ್ಲ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕ, ಕಾಲಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಚಿನ್ನ, ಬೆಳ್ಳಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಾಡಿಮೇಲೆ, ಕುದುರೆ ಮೇಲೆ ಹೊರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಈ ಕಡೆ ವ್ಯಾಪಾರ, ಜಮೀನು, ಲೇವಾದೇವಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಶುರು ಮಾಡಿಕೊಂಡರು.
ಕೆ. ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ ಬರೆಯುವ ಕಥಾಸರಣಿ “ರೂಪಕಗಳಿಗೆ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ”

ಈ ರೀತಿ ನೆಟ್ವರ್ಕ್ ಮಾರ್ಕೆಟಿಂಗ್ ಕಂಪನಿಗೆ ಜಾಯಿನ್ ಆದಾಗ ಮೊದಮೊದಲು ಜಾಯಿನ್ ಆದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಹಣ ಸಿಗುತ್ತೆ. ಕೊನೆಗೆ ಜಾಯಿನ್ ಆದವರ ಕೈಗೆ ಚಿಪ್ಪೇ ಗತಿ!! ಆ ರೀತಿ ಆದಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು ಅವರು ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರೇರಣೆ ಮಾಡೋಕೆ ಬಂದ್ರು ನಾನು ಮಾತ್ರ ಆ ಕಂಪನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಸೇರಿಸೋ ಸುದ್ದಿಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ನಾನು ಏಳು ಜನರನ್ನು ಸೇರಿಸಿದ ಒಂದು ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡ್ತಾ ಇತ್ತು. ಇವರೂ ಅಷ್ಟೇ. ಹಣದ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ.
ಬಸವನಗೌಡ ಹೆಬ್ಬಳಗೆರೆ ಬರೆಯುವ ‘ಬದುಕು ಕುಲುಮೆʼ ಸರಣಿಯ ಎಪ್ಪತ್ತೆರಡನೆಯ ಕಂತು ನಿಮ್ಮ ಓದಿಗೆ

ಅಗುಚಾದಲ್ಲಿ ಅದಿರು ಫ್ರೀಬರ್ಗೈಟ್‌ನ (ಹೆಚ್ಚು ಗಟ್ಟಿ ಅದಿರು) ಸಂಕೀರ್ಣ ಮಿಶ್ರಣವಾಗಿದ್ದು ಇದನ್ನು ಬೆಳ್ಳಿಯ ಪ್ರಮುಖ ಮೂಲವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ದರಿಬಾ ಮತ್ತು ಅಗುಚಾ ಎರಡೂ ಗಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಮೇಲ್ಮೈಯಲ್ಲಿ ದೊರಕುವ ನಿಕ್ಷೇಪಗಳು ಶಿಥಿಲೀಕರಣಗೊಂಡು ಕಬ್ಬಿಣ ಅಂಶದಿಂದ ಮಿಶ್ರಣಗೊಂಡಿವೆ. ದರಿ ಬಾದ ಹಲವಾರು ಗಣಿಗಳ ಮೇಲ್ಮೈ ನಿಕ್ಷೇಪಗಳಲ್ಲಿ ಗ್ರ್ಯಾಫೈಟ್ ಮೈಕಾ ಶಿಸ್ಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಬೆಳ್ಳಿ ದೊರಕುತ್ತದೆ. ಇದೇ ರೀತಿಯ ಗಣಿಗಳು ಅಗುಚಾ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲೂ ಕಂಡುಬಂದಿವೆ. ಈ ಗಣಿಗಳು ಬಹುಶಃ ಪ್ರಾಚೀನ ಭಾರತದ ಆರಂಭಿಕ ಗಣಿ ಕಾರ್ಯಗಳಾಗಿದ್ದು ನಂತರ ಅವು ಆಳದ ಭೂಗತ ಗಣಿಗಳಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿವೆ.
ಡಾ. ಎಂ. ವೆಂಕಟಸ್ವಾಮಿ ಅನುವಾದಿತ “ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಚೀನ ಗಣಿಗಾರಿಕೆ” ಸರಣಿಯ