“ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಬಾವಿಯ ಸುತ್ತ ಜಮಾಯಿಸಿ ಆಗಿತ್ತು. ‘ಶೀ.. ಅದಕ್ಕೆಂತ ಮಳ್ಳೇ.. ಆ ಜಾತಿಗೆಟ್ಟವನ ಮನೆಯ ತೋಟದ ಬಾವಿಗೆ ಹೋಗಿ ಸತ್ತಲಾ ಅದು..’, ‘ಅಲ್ಲ… ಅದಕ್ಕೂ ಇವನ ತೋಟದ ಬಾವಿಗೂ ಎಂತ ಸಂಬಂಧ ಹೇಳಿ, ಅಂದರೆ ಒಬ್ರನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಿಲ್ಲೆ ಹೇಳಾತಲಿ.. ಖರ್ಮ..’, ‘ಸದ್ಯ.. ಅಂತೂ ಸತ್ತುಹೋತಲಿ.”

”ಈಗ ನಾನೂ ಮಗುವೂ ಸಂಜೆಯ ಇಳಿಬೆಳಕಲ್ಲಿ ವಾಕಿಂಗು ನಡೆದು ಹೋಗುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ಮನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಪೊದರುಗಳಲ್ಲಿ ಜೊಂಪೆ ಜೊಂಪೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ‘ಮುಟ್ಟಿದರೆ ಮುನಿ’ಯನ್ನು ನಾಚಿಸುವುದು ಅವಳ ಇಷ್ಟದ ಆಟವಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗೇ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಸಂಜೆಮಲ್ಲಿಗೆಯ ರಾಶಿಯನ್ನೇ ಕಿತ್ತು ತಂದು ರಂಗೋಲೆಯ ಮೇಲೆ ಸಿಂಗರಿಸುವುದು ಅವಳ ಹವ್ಯಾಸ.’

”ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪುಗಳಿಂದ ಈ ಸದ್ದುಗಳನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಇವೆಲ್ಲ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಋತುಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದವು. ಅವು ತಣ್ಣಗೆ, ಬೆಚ್ಚಗೆ, ಬಿಸಿಯಾಗಿ ಇಲ್ಲವೇ ತಂಪಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದ ಸದ್ದುಗಳು. ಖುಷಿಯ ಸದ್ದುಗಳು, ಒಂಟಿತನದ ಸದ್ದುಗಳು, ನೋವಿನ ಸದ್ದುಗಳು, ಭಯದ ಸದ್ದುಗಳು.ನಂಗೆ ಬೆಂಕಿ ಕಂಡರೆ ಆಗಲ್ಲ.”

ನನಗೆ ಹೊಸ ಕಥೆಯೊಂದು ಶುರುವಾಗುವ ಮುನ್ಸೂಚನೆ ಮುದ ನೀಡಿತ್ತು.ನಾಳಿನ ಬೆಳಗು ನನಗೂ ನನ್ನ ಮಗುವಿಗೂ ಅಗೋಚರ ಸಂತುಷ್ಟಿಯ ಬದುಕನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಮೊದಲ ದಿನವಾಗಬೇಕೆಂಬ ಗಟ್ಟಿ ಬಯಕೆಯೊಂದು ನನ್ನ ಮೊಗದಲ್ಲಿ ನಗುವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿ ಶ್ರೀಧನರನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲೂ ಮಿಂಚಿ ಮರೆಯಾಯಿತು.