ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರವಾಸಿಗಳಿಗೆ ಹೋಟೆಲ್ ಅನ್ನಪೂರ್ಣಾದ ‘ಕ್ಯಸೀನೋ’ ಬಹುದೊಡ್ದ ಆಕರ್ಷಣೆ. ಅಪವಾದ ಎಂಬಂತೆ, ನಾವು ಮಾತ್ರ ಆ ವೈಭವೋಪೇತ ಜೂಜುಕಟ್ಟೆಯಿಂದ ಬಹುದೂರ ಉಳಿದೆವು. ಕಾಠ್ಮಂಡುವಿನ ಹವಾಮಾನ ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ಕ್ರೂರವಾದ ಚಳಿ ಇನ್ನೂ ಕಾಲಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ.

ರೈಲು ಪರ್ವತಗಳ ಹೊಟ್ಟೆ ಕೆರೆದು ಮಾಡಿದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನುಸುಳಿಕೊಂಡು ಹೋಯಿತು. ನೂರಾರು ಸೇತುವೆಗಳನ್ನು ದಾಟಿತು. ಶಿಖರಗಳು ಬಂದಾಗ ಉಬ್ಬಸ ಪಡುತ್ತ, ಇಳಿಜಾರು ಬಂದಾಗ ಜಾರಿಬೀಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಮಲಾನದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಿಸಿದ ಸಂಗತಿಯೊಂದಿತ್ತು. ಅದೆಂದರೆ, ಭಾರತೀಯರಾದ ನಾವು ನಮ್ಮದೇ ದೇಶದ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಪರಕೀಯರಂತೆ ಅಂಜಿಕೊಂಡು ತಿರುಗುವಾಗ, ಊರತುಂಬ ವಸತಿಮಾಡಿದ್ದ ವಿದೇಶಿ ಪ್ರವಾಸಿಗರು, ಮನೆ ಅಳಿಯಂದಿರಂತೆ ನಿರಾಳವಾಗಿ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡು ಇದ್ದುದು.

ನನಗೆ ಪದ್ಯದ ಮೊದಲನೇ ಭಾಗವು ಎಷ್ಟು ಆಪ್ತವಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಕೂತಿದೆಯೆಂದರೆ, ನಂತರ ಯದುಗಿರಿಯ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಆಗುವ ವಿಕಾಸದ ಬಗೆಗಿನ ಭಾಗವು ಮಸುಕಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ.