ಹೇಗೆಂದು ಹೇಳುವುದು ಹೇಗೆಂದು ಕೇಳುವುದು?:ವಿನತೆ ಶರ್ಮ ಅಂಕಣ
“ನನ್ನ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ಆರಂಭದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಹೆಂಗಸಾಗಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ‘ಅಯ್ಯೋ, ಅವನು/ಅವರು ಬೇಕಂತಲೇ ಮೈ ತಾಕಿಸಬಹುದು,ಅಶ್ಲೀಲವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಬಹುದು’ ಎಂಬ ಆತಂಕವಿಲ್ಲದೆ,ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲದೆ ಆರಾಮಾಗಿ ವಲೊಂಗೊಂಗ್ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ, ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವುದು ನನಗೆ ವಿಪರೀತ ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು.”
ಹೂವು ಕೀಳಲು ಹೋದ ಹುಡುಗಿಯ ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳಲು ಹೋದ ಮುದುಕ
”ಆ ಅಜ್ಜನಲ್ಲಿ ಹೂವಿಗೆ ಬೇಡಿಕೆಯಿಟ್ಟದ್ದು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ಪುಟ್ಟಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳು.ಆ ಮಕ್ಕಳು ಶಾಲೆಯ ಸಮವಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದರೇ ಹೊರತೇ, ಯಾವುದೇ ತುಂಡುಡುಗೆಗಳಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ಒಬ್ಬ ಮುದಿ ಮುದುಕನಿಗೆ ತೀರಾ ತನ್ನ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಂಥಾ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣುಬೀಳುತ್ತದೆ?”
ಇಲ್ಲಿನ ಶಿಕ್ಷಣ,ಇಲ್ಲಿನ ಶಿಕ್ಷಕರು ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿನ ಕೌತುಕದ ಮಕ್ಕಳು
ಇಲ್ಲಿನ ಶಿಕ್ಷಣದ ವಿಧಾನವೇ ಪೂರ್ತಿ ಬೇರೆ.ಅನುಭವ ಆಧಾರಿತ ಶಿಕ್ಷಣ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟು ಗಿಳಿಪಾಠ ಮಾಡಿಸಿ ಕಲಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅವರೇ ಅನುಭವದ ಮೂಲಕ ಕಲಿಯುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಾರೆ.ಮಕ್ಕಳ ತೀರಾ ಚಿಕ್ಕ ಸಾಧನೆಯನ್ನೂ ದೊಡ್ಡದೆಂಬಂತೆ ಮಾಡಿ ಅವರನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಮಣಿಕಂಠನ ನಂಬಿದ್ದ ಕುಂಬಾರಿಕೆಯ ಫಕೀರಮ್ಮ:ಫಾತಿಮಾ ರಲಿಯಾ ಅಂಕಣ.
”ಮಡಕೆ ಮಾರುತ್ತಾ ಮಾರುತ್ತಾ ಆಕೆ ಬಂದು ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಒಂದಿಷ್ಟು ಊರಿನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು.ಆಕೆ ಮಾತಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಾವೇಕೆ,ದೊಡ್ಡವರೇ ಬಾಯಿ ತೆರೆದುಕೊಂಡು ಕೂತು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು.ಆಕೆ ಅಯ್ಯಪ್ಪನ ಪರಮಭಕ್ತೆ.”
ಪಿಸುನುಡಿವ ಕಾಡಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಸಿದ ಹಾಡು
”ತೀರಾ ಹೊಸತೂ ಅಲ್ಲದ ತೀರಾ ಹಳತೂ ಅಲ್ಲದ ಜೆನ್ನಿ ಅಜ್ಜಿಯ ಮನೆಯೊಳಗೆ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಮೌನವಿತ್ತು.ಮನೆಯ ಒಳಗಿಂದ ಆಗುಂಬೆಯ ಪೇಟೆ,ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಕಾಡಿನ ಸೊಗಸು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಲು ಸುಂದರವಾದ ಜಾಗವಿತ್ತು..”
ವಲಸೆ ಬಂದವರಿಗೇ ಅಪರಿಚಿತರಾದವರ ಕಲಾಕೃತಿಗಳು
ಈ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಕಲಾವಿದರು ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಕುಂಚ ಹಿಡಿದು ಬಿಡಿಸಿದ ಗೆರೆಗಳು, ಚೆಲ್ಲಾಡಿದ ರಂಗುಗಳಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬದುಕಿನ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದ ಬಣ್ಣಗಳು ಹೇಳುವ ಅದೆಷ್ಟೋ, ನಮ್ಮ ನಿಲುಕಿಗೆ ಸಿಗದ ಕಥೆಗಳಿವೆ.
ಮೊದಲ ಮಿಂಚು ಹೊಳೆದ ಮನೆ.. ಮೊದಲ ಗುಡುಗು ಕೇಳಿದ ಮನೆ..
”ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡದೇ ಹಾಗೇ ನಿಂತಿರೋಣ ಅನ್ನಿಸಿ ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನೇ ನಿಂತೆ.ಹೊರಗೆ ತಣ್ಣಗೇ ಇರುಳು,ಎಲ್ಲೋ ಕೇಳುವ ಗಾಳಿಯ ಸದ್ದು,ಸ್ನಾನದ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ದಬ್ಬೆ ನೀರು ಬೀಳುವ ಸದ್ದು,ನವಿಲೊಂದು ಕೀ ಕೀ ಎಂದು ಕೂಗಿ ದೊಡ್ಡ ರೆಕ್ಕೆ ಬಡಿದು ಹಾರಿದ ಸದ್ದು,ಮರವೊಂದರ ತರಗೆಲೆಗಳು ಹಾರಿ ಹಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಉದುರಿದ ಸದ್ದು.”
ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದಲ್ಲಿ ಸಾವಯವ ಆಹಾರ:ವಿನತೆ ಶರ್ಮಾ ಅಂಕಣ
“ನಾನು ಬ್ರಿಸ್ಬನ್ ನಗರದಲ್ಲಿ ಮಾವು, ಬೇವು, ಬಸಳೆ, ಪರಂಗಿಹಣ್ಣು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಉಷ್ಣವಲಯದ ತರಕಾರಿ ಬೆಳೆದುನೋಡೋಣ ಅನ್ನೋ ಆಸೆಗೆ ಬಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಹೂ, ತರಕಾರಿ, ಹರ್ಬ್ಸ್ ಗಳನ್ನ ಪಾಟ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸಿ ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಬರುವಾಗ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಅವನ್ನ ಕೊಟ್ಟು ಮುಂದೆಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ.”
ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಆ ಹೆಂಗಸನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಆಕೆ ನನ್ನ ರತ್ನಕ್ಕ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ
“ಮುಂದೆ ಹೊಸ ಜಾಗ, ಹೊಸ ಮನೆ, ಹೊಸ ಕುತೂಹಲಗಳು ರತ್ನಕ್ಕಳ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಇಂಚಿಂಚಾಗಿ ಕಬಳಿಸಿದ್ದರೂ ಅವಳಿನ್ನೂ ನನ್ನ ಮನದಿಂದ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಮಾಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಅವಳು ಕಾಡಿದಾಗೆಲ್ಲಾ ಝಲ್ಲೆಂದು ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ್ಗೆಜ್ಜೆ ನಿಶಬ್ದವಾಗಿಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು.”
