ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ವಿದ್ಯೆ, ಉದ್ಯೋಗ, ಸ್ವತಂತ್ರ ಅಸ್ತಿತ್ವ, ಜೀವನದ ಸಾರ್ಥಕತೆಯ ಮುಕ್ತ ಹುಡುಕಾಟಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಕೊಡದ ಸ್ತ್ರೀದಮನಿಕೆಯ ಮೌಲ್ಯಗಳು ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿವೆ ಎಂಬ ವಿಷಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಆತಂಕ ಮೂಡಿಸುವ ವಿಷಯ ಅಂದರೆ, ಸ್ವತಃ ಅದಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿರುವ ನವಪೀಳಿಗೆಗಳ ಯುವತಿಯರಿಗೆ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವು ಇಲ್ಲದಿರುವುದು. ತಮಗೆ ಸಿಕ್ಕಿರುವ ಒಂದಿಷ್ಟು ಆಸರೆ, ಚಿನ್ನಬೆಳ್ಳಿ, ರೇಷ್ಮೆಸೀರೆಗಳ ಸಮಾಧಾನದಲ್ಲಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸುವುದನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದಾರೆಯೇ ಎಂಬ ಸಂಕಟಕರ ಪ್ರಶ್ನೆಯು ನನಗೆ ಆಗಾಗ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ.
ಡಾ. ಎಲ್.ಜಿ. ಮೀರಾ ಬರೆಯುವ “ಮೀರಕ್ಕರ” ಅಂಕಣ

ಅಡುಗೆಮನೆಯಿಂದ ತರಕಾರಿ ಸಿಪ್ಪೆ ಅದೂ ಇದು ಎಸೆಯಲು ಚಿಕ್ಕ ಗುಂಡಿಯನ್ನು ಅಜ್ಜಿ ಮಾಡಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಮನದ ಕಸವನ್ನು ತಾನೇ ಹೊತ್ತು ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹಿತ್ತಿಲ ನಡುವೆ ಅರಳುತ್ತಿದ್ದ ಗಂಟೆಹೂವಿನ ಗಿಡದತ್ತವೇ ಅಜ್ಜಿ ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ಕಳೆದಿದ್ದು. ಅದಾಗಲೇ ಅವಳಿಗೆ ಮರೆವು ಆವರಿಸಿತ್ತು, ಪಾರ್ಶ್ವವಾಯು ಪೀಡಿತಳಾಗಿ ಸ್ವಾದೀನ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಬಲಗೈ ಬಳೆಕಳಚಿಕೊಂಡು, ಫಳಫಳನೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಓಲೆಗಳನ್ನು ಕಳಚಿದ ಕಿವಿಗಳು ದೊಡ್ಡ ತೂತಿನೊಂದಿಗೆ ಬಿಕೋ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಗೆ ಕಟ್ಟಿಇಳಿ ಬಿಟ್ಟ ಹಗ್ಗವನಿಡಿದು ಜಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದ ಯಾವತ್ತೂ ಕನ್ನಡಕವನ್ನೇ ತೆಗೆದಿರದ ಆ ಮುಖ ನನ್ನಜ್ಜಿಯದಲ್ಲ.
ಸುಮಾವೀಣಾ ಬರೆಯುವ “ನುಡಿನಲಿವು” ಅಂಕಣ

ಎರೆಡು ದಶಕದಿಂದೀಚೆಗೆ ನಗರೀಕರಣದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ತಾವು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರುವುದೇನೆನ್ನುವುದು ಇಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಠ ಕೆಲ ಮಂದಿಗಾದರೂ ಅರ್ಥವಾಗಿದೆ. ‘ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಹಸಿರೀಗ ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಇಲ್ಲ’ ಎಂಬುದು ಅರಿವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಸದಾ ಹಸಿರಿನ ನೆರಳಿನಲ್ಲೇ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ, ಫಲಾಹಾರಗಳನ್ನು ನೇರ ಮರ-ಗಿಡಗಳಿಂದಲೇ ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುತ್ತಿರುವ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗರಲ್ಲೇಕೆ ಈ ಕನಿಷ್ಠ ಪ್ರಜ್ಞೆಯೂ ಇಲ್ಲ? ಹಸಿರಿನ ತಂಪು ತೊಟ್ಟಿಲುಗಳಂತಿದ್ದ ಹಳ್ಳಿಗಳೀಗ ಕಳೆದ ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಗರವಾಗುವ ಹುಚ್ಚು ಧಾವಂತಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಂತೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ.
ವಿನಾಯಕ ಅರಳಸುರಳಿ ಬರೆಯುವ ಅಂಕಣ “ಆಕಾಶ ಕಿಟಕಿ”

“…..ಮಹಿಳೆ ತನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುವುದು ತನ್ನ ಖುಷಿಗೆ, ತನ್ನ ವಿದ್ಯೆ ಓದಿನ ಸದುಪಯೋಗಕ್ಕೆ, ತನ್ನದಾದ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ವಿಕಾಸಕ್ಕೆ, ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ, ಯೋಗ್ಯತೆಗಳ ಪೂರ್ಣ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಎಂಬುದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅಪರಿಚಿತ ವಿಷಯ… ಮಹಿಳೆಯ ಬಾಲ್ಯದಿಂದ ಯೌವನದವರೆಗೆ ಅಕೆಯ ಪ್ರತಿ ತಯಾರಿ ಎಂದೋ ಬರುವ ಗಂಡನ ಬೇಡಿಕೆ, ಬಯಕೆಗಳಿಗೆ ಅನುಕೂಲಕರವಾಗಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ನಾನು ಚಿತ್ರಿಸಿದ ಸ್ತ್ರೀಪಾತ್ರವು ಇಂಥ ಎರಡನೆ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೊಮ್ಮೆ ಝಾಡಿಸಿ, ಗಂಡ ಮಕ್ಕಳ ಬೆಳಕಲ್ಲೆ ಬೆಳಗಬೇಕಾದ ಗ್ರಹವಾಗಿ ತಾನೇನೂ ಉಳಿಯಬೇಕಿಲ್ಲ…
ಡಾ. ಎಲ್.ಜಿ. ಮೀರಾ ಬರೆಯುವ “ಮೀರಕ್ಕರ” ಅಂಕಣದ ಐವತ್ತೆರಡನೆಯ ಬರಹ