ಮಹಾದೇವಪ್ಪನವರ ಎದುರಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಿಂತುಕೊಂಡೆ. ಲೆಕ್ಕ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಲ್ಲದ ಹುಡುಗರನ್ನು ಸಾಲಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿಕೊಂಡು, ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರನ್ನೇ ಕರೆದು, ಸಣ್ಣ ಬೆತ್ತದ ಕಡ್ಡಿಯಲ್ಲಿ ಛಡಿ ಏಟು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಕೂಡ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡೆ. ಬಾಯಿ ಬಿಡಲು ಧೈರ್ಯವೇ ಬರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಮಾಡಿರುವ ಲೆಕ್ಕ ಸರಿಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ಕೆಂಪೇಗೌಡ ಮೇಷ್ಟರು ರೈಟ್‌ ಮಾರ್ಕ್‌ ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಆದರೆ ನಾನು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಹೇಳೋಕೆ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ನಿಂತಿದ್ದ ಹಾಗೇ ಧೈರ್ಯ ಉಡುಗಿ ಹೋಯಿತು. ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವುದರಿಂದ ನಾನು ಕೂಡ ಲೆಕ್ಕ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿದು ಹೊಡೆದುಬಿಟ್ಟರೆ ಅಂತ ಭಯ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿದೆ.
ಕೆ. ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ ಬರೆಯುವ ಕಥಾಸರಣಿ “ರೂಪಕಗಳಿಗೆ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ”

ಅವರು ತಂದಿದ್ದ ಮೂಟೆಗಳ ಪೈಕಿ ಒಂದರಲ್ಲಿ ತೆಂಗಿನ ಕಾಯಿ ಉಳಿದವುಗಳಲ್ಲಿ ಧವಸ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ತುಂಬಿರುವುದು ಮೇಲು ನೋಟಕ್ಕೇ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ಜನವಿರದ ಕಾರಣ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಷ್ಟೂ ಮೂಟೆಗಳನ್ನು ಹತ್ತುವ ಮತ್ತು ಇಳಿಯುವ ಜನರಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗದಂತೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲೇ ಸೀಟುಗಳ ಅಡಿಗೆ ತುರುಕಿ ನಂತರ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲೊಂದು ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಹಿಡಿದು ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಖಾಲಿಯಿದ್ದ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು ಕುಳಿತರು. ಹಂಗೇ ಆ ಬ್ಯಾಗಿನತ್ತ ಕಣ್ಣು ಹಾಕಿದ ನನಗೆ ಅದರೊಳಗಿಂದ ಮರದ ಹಿಡಿಯಿದ್ದ ಒಂದೆರಡು ಸಣ್ಣ ಕುಡುಗೋಲಿನಂಥವು, ಕಬ್ಬಿಣವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಲು ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಒಂದೆರಡು ಬ್ಲೇಡುಗಳು ಕಂಡವು.
ಎಸ್. ಗಂಗಾಧರಯ್ಯ ಅನುಭವ ಕಥನ “ಕಾಡ ಕಕ್ಕೆ”ಯ ಇಪ್ಪತ್ಮೂರನೆಯ ಕಂತು

ಪ್ರಬಂಧ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಸರಿಸುಮಾರು 50 ಶಿಕ್ಷಕರು ಬಂದಿದ್ದರು. ಅಂದು ಕೊಟ್ಟ ಪ್ರಬಂಧದ ವಿಷಯ “ಪ್ರಸ್ತುತ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರ ಸ್ಥಾನಮಾನ”. ತಯಾರಾಗಿ ಬಂದಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನಾನು ನನ್ನ ಅನುಭವದ ಮೂಸೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಒಂದು ಪ್ರಬಂಧವನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಾ ಸಾಗಿದೆ. ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಒತ್ತಡವಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರಬಂಧವನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ. ಇದಾಗಿ ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳ ಕಳೆದ ನಂತರ ಪ್ರಬಂಧ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು. ಆ ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಫಲಿತಾಂಶ ಪ್ರಕಟವಾದಾಗ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು…..”
ಬಸವನಗೌಡ ಹೆಬ್ಬಳಗೆರೆ ಬರೆಯುವ ‘ಬದುಕು ಕುಲುಮೆʼ ಸರಣಿಯ ಎಪ್ಪತ್ಮೂರನೆಯ ಕಂತು ನಿಮ್ಮ ಓದಿಗೆ

ಮಕ್ಕಳಾದ ನಮಗೆ ಇದರಿಂದ ಲಾಭವೂ ಇತ್ತು, ವಿನಾಯಿತಿಯೂ ಇತ್ತು. ನಮ್ಮನ್ನು ಮಾತಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಕೊಬ್ಬರಿ, ಬೆಲ್ಲ, ಪುರಿ ಉಂಡೆ ಕೊಟ್ಟು ಮನೆಯ ಒಳಗೆ ಏನೇನು ಮಾತಕತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ, ಓರಗಿತ್ತಿಯರ ಜಗಳ, ಸಣ್ಣ ವಾಲೆ ಜಜ್ಜಿಸಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಓರಗಿತ್ತಿಗೆ ತಿಳಿಯದಂತೆ ದೊಡ್ಡದು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಹೀಗೆ ತಿಳಿದಿರುವುದನ್ನೆಲ್ಲ ನಾವು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ತಿಂಡಿ ಆಸೆ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ, ಗೊತ್ತಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಈವತ್ತು ನಾವು ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಮಾರನೇ ದಿವಸವೋ, ಅದರ ಮಾರನೇ ದಿವಸವೋ ಜಗಳದ, ಕದನದ ಪಟ್ಟುಗಳಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗಿ ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದವು.
ಕೆ. ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ ಬರೆಯುವ ಕಥಾಸರಣಿ “ರೂಪಕಗಳಿಗೆ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ”

ಕೆಳಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಲೇ ಎತ್ತೂ ತನ್ನ ಪ್ರತಿರೋಧವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿತು. ಎತ್ತಿನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತಲೇ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಅದರ ಕೊಂಬು ಮತ್ತು ಮೂಗುದಾರಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ಅದರ ಮೂತಿಯನ್ನು ಅಮುಕಿಕೊಂಡೆ. ಸಾಬರು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸವನ್ನು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಮತ್ತೆ ಕೊಸರಾಡತೊಡಗಿತು. ನಾನು ಮೂತಿಯನ್ನು ಎಷ್ಟೇ ಅಮುಕಿಕಂಡರೂ ಅದರ ಅಲುಗಾಟವನ್ನು ಪೂರಾ ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ನನಗೂ ಕೈಗಳು ಸೋಲ ಹತ್ತಿದ್ದವು. ಕುಕ್ಕುರುಗಾಲಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದರಿಂದ ಕಾಲುಗಳೂ ಪದ ಹೇಳತೊಡಗಿದ್ದವು. ಸಾಬರು ನನ್ನನ್ನು ಎತ್ತಿನ ಮೂತಿನ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಅಲುಗಾಡದಂತೆ ಹಿಡುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಹೇಳಿದರು. ನಾನು ಅದಕ್ಕಾಗೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ ಅನ್ನುವಂತೆ ಚಕ್ಕನೆ ಎತ್ತಿನ ಮೂತಿಯ ಮೇಲೆ ಅತ್ಲಾಗೊಂದು ಇತ್ಲಾಗೊಂದು ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಹಾಕಿ ಕೂತೆ.
ಎಸ್. ಗಂಗಾಧರಯ್ಯ ಅನುಭವ ಕಥನ “ಕಾಡ ಕಕ್ಕೆ”ಯ ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡನೆಯ ಕಂತು